Twijfel over abortus

Ik ben 28 en intussen vijf jaar samen met mijn vriend. Twee weken geleden ontdekte ik, geheel onverwacht, dat ik zwanger was. De eerste dagen ging er van alles door me heen. Kinderen zijn altijd al een moeilijk punt geweest tussen mijn vriend en mij. Hij (32) wil er geen. Ik wel, maar nu nog niet. Plots werd dit allemaal heel concreet. Toen ik hem vertelde dat ik zwanger was en dat ik niet wist wat ik er mee moest aanvangen, zei hij dat hij nog steeds liever geen kinderen wil, maar dat hij zich er wel bij zou neerleggen als ik besloot om het te houden.

Ik vond dat heel moeilijk. Enerzijds was dit een uitgelezen kans om toch samen een kindje te hebben. Anderzijds was dit voor mij nog veel te vroeg en voelde het ook erg wrang om een kind aan mijn vriend "op te dringen". Ook het idee dat we hier niet samen ten volle voor zouden kunnen gaan, maakte me verdrietig en bezorgde me ook wel stress. Ik was me er heel bewust van dat ik de meeste zorg voor het kind op mij zou moeten nemen. Ik voelde me vreselijk. Ik denk dat de zwangerschapshormonen hier ook aan hebben bijgedragen. Ik raakte er maar niet uit. Het ene moment wilde ik het wegdoen, het andere moment wilde ik het houden.

Het houden was niet enkel uit emotionele overwegingen, maar ook uit schuldgevoel. We hebben beiden een goede job, een eigen huis, een stabiele relatie... kortom alles om een kindje een goed thuis te bieden. Corona was ook een vertroebelende factor. Mijn vriend en ik zijn echte levensgenieters. We gaan graag op reis, naar het café of restaurant, naar concerten en festivals... Allemaal zaken die er nu (even) niet meer zijn en die ook veel moeilijker zijn als je een kindje hebt.

Ik heb meteen een afspraak gemaakt met een abortuskliniek zodat ik mijn opties kon bespreken. Omwille van corona was het intakegesprek telefonisch. Dat gesprek heeft me enorm geholpen. Ik zag in dat je een zwangerschap niet moet voortzetten "omdat het je toevallig overkomt", maar dat kinderen een bewuste keuze zouden moeten zijn. Ik besefte dat ik er op dit moment, ondanks de financiële middelen en stabiliteit, gewoon zelf ook nog echt nog niet klaar voor ben en dat die redenen goed genoeg zijn om het te laten weghalen. Ik geloof dat ik zelf ook een veel betere mama zal kunnen zijn als ik hier later met volle overtuiging voor kan kiezen.

Het lichtpuntje aan heel deze situatie is bovendien dat mijn vriend, nadat ik definitief beslist had om het weg te doen, zelf toch een beetje begon te twijfelen. Hij zei me dat hij kinderen door deze onverwachte zwangerschap toch al iets meer ziet zitten, maar voor hem ook liever binnen 5 jaar dan vandaag. Na het gesprek kreeg ik nog een week bedenktijd, maar de twijfels waren gelukkig voorbij!

Ik voelde me wel nog steeds slecht, zowel mentaal als fysiek. Ik was misselijk, had pijnlijke borsten, was extreem moe en voelde me ook best depressief. En ook al was mijn beslissing gemaakt, ik kreeg het niet over mijn hart om ongezond te eten of alcohol te drinken. Deze week bleef daarom wel heel moeilijk. Ik had met mijn hoofd en hart al afstand genomen van het scenario waarin ik moeder zou worden, maar mijn lichaam was nog heel erg zwanger. Ik was super opgelucht toen de dag van de abortus eindelijk was aangebroken.