Een kind neem je voor je hele leven

Vrijdag had ik ongesteld moeten worden maar het kwam maar niet. Ik stelde m’n vriend nog gerust. “Dit komt vast door mijn spiraal”. Na vrijdag kwam dinsdag. In de tussentijd merkte ik lichamelijke veranderingen. Dinsdag na werk trok ik het niet meer. Ik besloot om een test te doen. Ik was immers 5 dagen over tijd en de stress trok ik niet meer. 
 
En ja hoor, een kruisje. Alhoewel de test zeer onduidelijk was en het kruisje echt heel licht ben ik toch maar van het “ergste” uit gegaan. En wat vond ik dat zwaar. Ik was alles behalve blij om te zien dat ik zwanger was. Dat was het eerste wat door mijn hoofd spookte “waarom ben ik niet blij? Dat is toch normaal?” Diezelfde avond het nog aan mijn partner verteld. Hij schrok zich een hoedje en snapte er niks van: “je spiraal zat toch goed?” 
 
De volgende dag afspraak bij de huisarts en ik liet haar mijn testuitslag zien. Meteen doorgestuurd om bloed te testen en de opties doorgenomen hoe een ongewenste zwangerschap behandeld kan worden. Wat ben ik goed geholpen door mijn huisarts! Ik werd begrepen en ben zelfs nog terug gebeld met de vraag hoe het met mij ging. Deze woensdag heb ik ook meteen de abortuskliniek gebeld! Uitstellen zat er bij mij niet in. Ondanks alle verdriet en de intense huilbuien wilde ik het gewoon geregeld hebben. 
 
De dinsdag daarop kon ik terecht bij de abortuskliniek. Twee vriendinnen op de hoogte gebracht en heb veel steun van hen gekregen. Ook van mijn partner, want in mijn geval maakte ik de beslissing niet alleen. Goed gepraat, maar we wisten allebei heel zeker: dit is niet de tijd voor een kind. Zoals ik altijd zeg: een kind is niet voor even, een kind neem je voor je hele leven. Ik kon het geen leven bieden waarin ik alles kon geven en dat is wel wat ik wil voor mijn toekomstige kind(eren). Ik gun ze het beste en dat konden wij nu niet bieden.