Ergens weet ik dat het beter is

Hallo, ik ben 16, bijna 17 jaar oud en ik heb vandaag een abortus gehad. Ik wou mijn verhaal kwijt dus ik dacht laat me het opschrijven. Ik kwam ongeveer 2 weken geleden erachter dat ik zwanger was. Ik was over tijd en zat niet aan de pil of iets omdat door een eerder miskraam ik dacht dat ik niet meer zwanger kon worden, dus ik kocht een testje. Na vrijwel 1 minuut stonden er dus 2 streepjes. Uit paniek 5 andere testen gedaan gelijk, al mijn geld ging er zowat aan op. Allemaal waren ze super snel positief. Ik heb een vriend van 21 die over een paar maanden naar Australie gaat voor 6-12 maanden. Hij reageerde heel kalm want in zijn hoofd was de keuze al gemaakt, abortus. Toen in een ruzie, want ik vond dat helemaal geen fijne optie, heeft hij gezegd dat als ik het kindje zou houden dat ik er alleen voor zou staan.
Toen ben ik een paar dagen later naar de huisarts gegaan voor een verwij zing naar een kliniek en toen begonnen mijn 5 dagen bedenktijd. Eigenlijk 6 want ik ging op woensdag naar de huisarts, en die woensdag erop naar de kliniek. In die 5 dagen heb ik veel gehuild en veel met mn vriend en vrienden gepraat, mijn vriend was ook wel meer steunend geworden. Hij zei dat ik er niet echt alleen voor zou staan maar dat een baby wel in de weg stond van zijn plannen en onze leuke, prille relatie niet veel goeds zou doen. Eerst was ik heel zeker dat ik het niet wou. Ik dacht dat als ik hem zou kunnen overtuigen dat alles wel goed zou komen. Maar twijfels begonnen steeds meer op te komen en op een gegeven moment moest ik doen wat het beste was voor het kind. Wie wilt een vader die je niet wou? Een moeder die nog haar examens moet halen?
Mijn vriend ging mee naar de kliniek. Ik was heel emotioneel maar probeerde me een beetje in te houden. Toen is een vrouw mij komen ophalen en maakte ze een echo, hier was mijn vriend niet bij. Normale echo werkte niet i.v.m. de ligg ing van mijn baarmoeder maar een vaginale echo kon wel. Ik heb om een kopie gevraagd van de echo foto om het later te kunnen verwerken. Na de echo hebben we een kort gesprekje gehad en toen mocht ik naar de rustkamer en me alvast omkleden. Ik was omringd door vrij veel vrouwen, de emoties liepen steeds hoger op. Mijn vriend mocht hier wederom niet bij zijn wat wel pijn deed aangezien ik 1 uur moest wachten op de pillen en op plek voor de behandeling. Ik had gekozen voor een zuigcurettage met sedatie dus ik kreeg een infuus. Verschrikkelijk voelde dat, ik heb een hele erge naaldenfobie. Van de behandeling heb ik dus niks meegemaakt, maar het ritje ernaar toe was zo verschrikkelijk eng. Ik was vanaf het moment dat ik daar binnen kwam een klein en bang meisje en ik heb niet het gevoel gehad van sympathie en medelijden door de artsen wat ik misschien gewoon verkeerd heb meegemaakt maar ik voelde wat ik voelde.
Toen ik wakker werd moest ik eigenlijk gelijk huilen en voelde ik me super sl echt, gelijk mijn moeder en vriend geappt en helemaal in paniek meegepraat. Maar goed, uiteindelijk wat gedronken en kon ik weer naar buiten waar mijn vriend me opwachtte met een dikke knuffel. We zijn even wat gaan eten en hij heeft een bosje rozen voor me gekocht. Hij was heel lief en behandelde me als een prinsesje met veel knuffels en kusjes. Ik had vrij veel pijn (nu nog steeds, ookal zit ik op de bank) en heb ook best wel wat bloed verlies.
k ga de echo foto begraven en op mijn tempo er afscheid van nemen, maar ik heb het gevoel dat het uitschrijven al wel wat helpt. Ik vind het echt heel jammer en ik voel me beschaamd en schuldig, maar ergens weet ik wel dat het beter was. Ik hoop alleen dat ik er snel over heen kom. Bedankt voor het lezen.