Wat als ik eindelijk eens voor mezelf kies?

Wow, 13 jaar ben ik met mijn partner. Ik kan niet zeggen dat hij altijd respectvol is geweest. Slaan, schelden en vernederen hoorde bij het dagelijkse schouwspel. Hij brak mijn hart steeds meer. Ik bleef bij hem omdat ik niet anders wilde dan zijn erkenning, ik moest en zou van hem uiteindelijk horen dat ik het waard was. In ons elfde jaar stopte hij met slaan. We gingen een half jaar later samen wonen. Ik was gelukkig, het was gelukt. Ik wilde uiteindelijk kinderen dus ik stopte na 14 jaar met de pil. Ik had gehoord dat het nogal lang kon duren voor je cyclus weer op peil was. Ondertussen was ik bang om onvruchtbaar te zijn. Zonder reden eigenlijk.

Ineens was ik zwanger, ik had toch bijgehouden wat mijn vruchtbare dagen waren en hij ging altijd voor het zingen de kerk uit. Het ging altijd goed. In mijn 4e week pleegde ik een abortus met de abortus pil. Ik zag namelijk echt wel dat hij niet stabiel was tegen mij en dan zeker ook niet tegenover een kind. Een kind wat nog veel meer bloed onder zijn nagels vandaan zou halen, zoals hij het altijd zei. Ik vertelde hem niets over mijn zwangerschap en pleegde stilletjes abortus. Toch heb ik bij hem kunnen uithuilen want ik had een miskraam gehad. Ik voelde intens schuldig, ik had spijt enorm! Ondertussen ging de mentale agressie door en ja ook wel het kapot schoppen van een kast mag eronder vallen.

In ons 12e jaar trouwde we met een groot trouwfeest. Nog maar 2 maanden geleden en wat blijkt, door te stoppen met de pil was ik deze keer direct vruchtbaar. Hij kon het niet helpen dat die in mij klaar kwam zogenaamd. Maar goed ik dacht er wel weer aan toe te zijn. Tot mijn angsten weer kwamen, hij was toch gewelddadig in de lichtste discussies?? Ja klopt, nog steeds. Wat nou als ik eindelijk eens voor mijzelf zou kiezen, een plek waar ik geen angsten meer heb. Waar ik alles kan en mag doen en nooit op eieren hoef te lopen?

Niemand die mij dwingt op zijn manier te leven en mijn geld te investeren in wat hij belangrijk vindt? Iemand die mij mentale ruimte geeft en mij niet afrekent op een andere mening. Een andere mening die bespreekbaar is, wauw hoe zou dat zijn? Als ik met hem een kind krijg, kan ik niet meer weg. Hij zal het kind brainwashen, mij onderdrukken en ruzie krijgen wanneer ik anders denk. En toch doet het me ontzettend veel verdriet. Over 2 dagen heb ik een afspraak bij de kliniek. Ik huil elke dag. Maar ik denk dat het beter is voor mij, als ik deze keer maar echt wegga. Anders heb ik voor niets een abortus gepleegd. Ik moet niet meer gaan afwachten tot het beter wordt zoals de vorige x. Gewoon weg want je kiest toch voor een beter leven? Je bent verdomme 30 jaar. Kies eens voor je geluk. Maar een baby, is dat niet geluk genoeg. Je kan de baby toch beschermen? Cijfer jezelf gewoon weg. Geen idee wat ik moet doen. Ik hoop dat ik eruit kom. En de juiste beslissing kan maken.a