Te vroeg verwekt

Ik heb een half jaar doorgebracht in Spanje. Ik volgde daar een minor (onderdeel van een hbo-opleiding). Vanzelfsprekend heb ik daar veel mensen leren kennen.. waaronder mijn huisgenoot. De eerste keer dat ik hem zag, voelde ik direct al de aantrekkingskracht tussen ons. Ik heb er twee maanden tegen gevochten, maar op een avond.. na veel wijn te hebben gedronken.. zijn we met elkaar naar bed geweest. Had ik dat maar niet gedaan. Ik denk dat het condoom is gescheurd, of eraf is gegleden.

Ik ben sinds een paar maanden weer terug in Nederland. Ik hoorde ongesteld te worden rondom de kerstdagen. Door alle drukte heb ik niet eens opgemerkt dat ik niet ongesteld was geworden. Dat kwam pas na nieuwjaar. Ik had pijnlijke tepels. Ik had hele rare krampen in mijn onderbuik, die vooral 's nachts kwamen. Eerst dacht ik dat ik ongesteld moest worden. Toen ik na twee weken wachten niet ongesteld werd, haalde ik maar een test bij het Kruidvat. Ik deed de test twee keer. Beide keren verscheen er een heel vaag kruis. Ik twijfelde over de uitslag: positief of negatief? Of ja, eigenlijk wist ik de uitslag maar wilde ik het niet weten..

Dus maakte ik direct een afspraak bij de huisarts. 'Ik ben misschien zwanger', zei ik. 'Ik wil een test.' En daarna.. "Ik wil abortus." Nooit gedacht dat deze woorden uit mijn mond zouden komen want hoe dom het ook klinkt: ik heb altijd het gevoel gehad dat ik onvruchtbaar was. Waarom weet ik niet.. Dus.. morgen is het zo ver. Morgen heb ik mijn afspraak. Ik weet niet hoe ver ik ben en dat maakt mij ziek. Straks ben ik over de 24 weken en kan ik geen abortus meer plegen. Maar dat kan toch niet??? Dan zou ik toch al een hele duidelijke buik zien? Straks ben ik één van die zeldzame gevallen waarbij er geen buik te zien is bij een (verre) zwangerschap? Ik wil deze zwangerschap absoluut niet. Ik wil het kind niet, want ik houd niet van de man die de vader zou worden. Ik heb de middelen niet om het kind op te voeden, ik heb het kind niets maar dan ook niets te bieden. Het is te vroeg verwekt. Het kind had moeten komen wanneer ik een vaste baan had, een auto, een mooi huis, een leuke echtgenoot. Niet nu.. Ik heb niks.

Ik heb verder ook geen contact meer met de verwekker.. En verder, wat nog veel zwaarder weegt, is dat ik uit een cultuur kom waarbij dit nooit geaccepteerd zou worden. Mocht ik kiezen voor mijn baby, dan zou dit betekenen dat ik zou moeten verhuizen naar een plek waar niemand mij kent om een nieuw leven op te bouwen. Ik heb dat er niet voor over. Ik kan dat mijn moeder niet aandoen. Hoe egoïstisch ook, als ik moet kiezen tussen een klompje cellen in mijn buik en mijn familie die altijd voor mij heeft klaargestaan, kies ik voor het laatste. Maar deze keuze doet pijn. Ik heb het aan niemand verteld, niet eens aan mijn beste vriendin met wie ik lief en leed deel. Ik kan het niet. Ik schaam me ervoor. Ik ga morgen ook helemaal alleen naar de kliniek. Ik heb mijn tas al ingepakt... ik mis alleen nog pantoffels.

Ik vraag mij af of ze mij zullen laten gaan, aangezien mij verteld werd dat ik begeleid moest worden naar huis. Ik hoop het wel. En anders neem ik een hotel. Ik weet in ieder geval dat ik vannacht geen oog dicht zal doen. Ik ben ontzettend bang. Niet eens voor de behandeling zelf, of voor de pijn, want hoe zelfdestructief het ook klinkt: ik verdien de pijn. Ik had voorzichtiger moeten zijn. Ik had direct een morning-afterpil moeten halen. Ik had een spiraaltje moeten laten zetten. Ik had eerder moeten aanvoelen dat het mis is en niet pas na acht weken. Ik heb zoveel dingen kunnen doen om dit tegen te houden. Ik ben niet bang voor de lichamelijke pijn. Die verdien ik. Ik ben bang voor de emotionele pijn. De impact die deze keuze zal hebben op mijn leven. Ik heb volgende week drie belangrijke tentamens. Daarna moet ik afstuderen. Straks lukt het mij niet om deze te behalen door alle emotionele pijn en beland ik weer in een depressie. Ik wil niet meer ziek zijn (heb lang aan een complexe posttraumatische stressstoornis geleden). Ik ben ervan af. Ik heb bijna mijn diploma. Ik ben eindelijk uit mijn schulden. Ik wil leven. En nu dit?

Lees meer verhalen