Mijn vriend of mijn kind

Ik moet een van de moeilijkste keuzes uit m'n leven maken namelijk; kiezen tussen m'n vriend en m'n kind. Mijn vriend en ik zijn nu 1,5 jaar samen. We wonen niet samen, we wonen thuis. De planning is om binnenkort samen te gaan wonen. Ik ben 27 en mijn vriend is 30. Nu ben ik er sinds 1 week achter dat ik zwanger ben (nu 4-4,5 week zwanger).

In eerste instantie reageerde mijn vriend zoals ik verwacht had! Hij moest wel aan het idee wennen maar vond het wel leuk. Hij kwam met een speen aanzetten, super lief! We hebben het verteld aan onze ouders en broertje/zusjes. Die reageerde ook super enthousiast. Ik was vanaf het moment dat ik dacht zwanger te zijn, en nog geen positieve test had, wel onzeker. Kan ik dit wel? Wil ik dit wel? Ik had/heb al best veel van lichamelijke sensaties en vond/vind het lastig om het los te laten en over me heen te laten komen. Ik ben ook een paar dagen voor de positieve test flink in paniek geweest. Mijn vriend stelde me gerust, alles komt goed, ook als je zwanger bent.

Nou goed, we zijn zwanger en we zouden op zoek gaan naar een huis, die inrichten en samen gaan wonen. Echter is mijn vriend een paar dagen na de ontdekking 360 graden gedraaid. Hij heeft het goed kunnen laten bezinken en heeft erover nagedacht. Hij ziet het niet zitten, hij wil geen kind. Niet nu al. Hij heeft geroepen dat hij kinderen met me wilde, dat als ik zwanger zou zijn alles goed zou komen. En nu? Nu ziet hij het ineens niet zitten. Hij geeft aan dat het veel te snel gaat, we zijn 1,5 jaar samen en het gaat goed tussen ons, we houden van elkaar. Maar nu al een kind? Nee dat trekt hij niet. Hij wil eerst rustig op zoek naar een huisje, die inrichten en even lekker samen genieten en wennen aan elkaar, je leert elkaar tenslotte pas echt goed kennen als je samen woont.

We hebben nu al dagen samen gepraat en ook samen gehuild, hij heeft een schuldgevoel omdat hij eerst zo positief reageerde en hij het nu niet meer wil. Het is ook echt een klap in m'n gezicht. Hij raakt benauwd van het idee dat we nu aan een kind beginnen, hij is bang dat dit een negatieve invloed gaat hebben op onze relatie en dat het onze relatie niet ten goede doet. Hij wil eerst alles op de rit hebben voordat hij zo'n grote sprong het diepe in maakt. Hij wil een kind omdat we er samen aan toe zijn en omdat we samen blij zijn, en hij wil niet een kind omdat het moet, en dat voelt nu zo voor hem. Hij voelt zich in een hoek gedreven als ik het hou want hij zou er niet bewust voor kiezen. Hij wordt ongelukkig zegt hij, het idee van een kind benauwd hem en hij is er echt nog niet klaar voor. Hij zegt ook dat hij niet iets wil doen waar hij niet achter staat dus als ik het besluit te houden hij bij me weg gaat. Ik vind dit nogal een heftige uitspraak en voel me alleen. Ik ben helemaal van slag.

Natuurlijk was ik in paniek toen ik steeds dacht zwanger te zijn, en tuurlijk ben ik onzeker, maar abortus? Nee! Ik heb altijd gezegd abortus is tegen m'n principes en ik zou het nooit weg laten halen, nooit! Ik had natuurlijk ook niet verwacht in zo'n situatie terecht te komen, en nu? Nu weet ik het niet meer, ik ben echt ten einde raad! Natuurlijk wil ik pas aan kinderen beginnen als we er samen klaar voor zijn en alles netjes op orde hebben. Ik wil het beste voor mijn kind en wil m'n kind alles kunnen geven. Ik gun mijn kind ook geen leven zonder vader. Maar ik vind als je samen vrijt dan weet je dat er een kans bestaat dat je zwanger wordt. Wie seks heeft kan zwanger raken. Ik vind dus dat je dan je verantwoording moet nemen!

Mijn vriend zegt dat we het kind nog helemaal niks te bieden hebben en dat hij juist verantwoording neemt door te zeggen dat deze situatie gewoon zielig is voor het kind. We hebben nog geen huis, helemaal niks. Hij gunt z'n kind dit niet. Hij wil niet alles snel snel moeten doen. Hij is bang: wat als we dadelijk niet onder 1 dak kunnen leven? Wat dan? Dan ben jij hoogzwanger en moeten we wel, omdat we een kind krijgen. Hij vindt dat verschrikkelijk en kiest er dan dus niet voor.

Als ik het kindje wil houden ben ik hem kwijt, de man van m'n dromen ben ik dan kwijt. Dit doet me ontzettend veel pijn want ik hou van hem dus automatisch ook van mijn kind. Ik zou alles alleen moeten doen, snel op zoek naar een huis, hopelijk kan ik daar urgentie voor krijgen. Het huis moet ook nog ingericht worden maar het probleem is, ik heb geen spaargeld. Mijn spaargeld is pas naar een rijbewijs gegaan waar ik mee begonnen was. Dus hoe moet ik het dan inrichten? Ik ben ten einde raad en weet echt niet wat het beste is.

Gisteren zijn we samen in een abortuskliniek geweest, ik vond het vreselijk daar naar binnen te moeten en vroeg mezelf af of ik daar wel wilde zijn. Ik heb een echo gehad en ze konden amper wat zien, waarschijnlijk omdat ik pas 4 weken zwanger ben (ik heb al erg vroeg positief getest vandaar dat ik het snel wist). Ze mogen een abortus behandeling pas uitvoeren als er wat te zien is en dat is meestal vanaf 5 weken. Over 2 weken heb ik een vervolg afspraak staan, 3 januari moet ik terug naar de kliniek. Dan weten ze zeker dat er wat te zien valt en moet ik nuchter komen, als er wat te zien valt dan kunnen ze de behandeling gelijk uitvoeren (mits ik dat wil). Omdat ik een beetje vloei kan het ook zijn dat dit het begin van een miskraam is, maar het kon ook een innestelingsbloeding zijn dus ik moet sowieso 3 januari terug komen zodat ze even kunnen kijken hoe het ermee staat.

Maar wil ik dit wel? Ik ben zo bang dat ik spijt ga krijgen, heel veel spijt. Maar aan de andere kant wat heb ik het kind nou te bieden? En wat nou als ik niet op tijd een huis vind? Dan zit ik bij mijn moeder op de zolder kamer met een kind, dat kan echt niet!! Welke keuze ik ook ga maken, geen enkele keuze voelt goed. Of ik ben mijn vriend kwijt of mijn kind. M'n vriend zegt het is nu nog niks, als we alles op de rit hebben kunnen we daar over 2 jaar alsnog aan beginnen. Maar kan en wil ik mijn kind weg laten halen? Ik zat helemaal overstuur in de kliniek en ze heeft gezegd dat ik er goed over na moet denken en alles op een rijtje moet zetten. Ook wat de consequenties zijn als ik het kind hou, namelijk dat mijn vriend afstand van me zal nemen. Ik heb nu dus nog min of meer 2 weken de tijd om erover na te denken aangezien ze toch niet eerder een behandeling kunnen doen als er nog niks te zien is,

Twee  weken bedenktijd, zo probeer ik het maar even te zien maar eigenlijk voelt het vreselijk. Nog 2 weken zwanger zijn terwijl het misschien weggaat, het voelt pijnlijk. Soms raak ik ook in paniek en voel ik me opgesloten in m'n eigen lichaam. Dan denk ik, m'n vriend heeft gelijk, het is voor nu beter als we het weg laten halen. Maar dan denk ik is het wel echt wat ik wil? Of laat ik me onbewust toch door m'n vriend beïnvloeden en leiden door m'n angstgedachtes en angstgevoelens ? HELP! Wie oh wie heeft raad? Ik probeer de aankomende 2 weken even alles op papier te zetten, de "voors" en "tegens" en hoop dat ik dan een beslissing kan maken. Over 2 weken ben ik ongeveer 6 weken zwanger denk ik, dus als ik dan het hartje die kloppen weet ik helemaal niet meer of ik het over m'n hart kan verkrijgen. Heel veel lieve groetjes en ik hoop dat iemand advies heeft.

Lees meer verhalen