Ik sta achter mijn keuze

Mijn abortus staat gepland over 5 dagen. Ik heb gekozen voor een curettage zonder verdoving want anders moest ik nog een aantal dagen wachten. Ik ben nu een dik jaar samen met mijn vriend, ik 28 hij 26. We wonen samen, hebben beide een goede baan en hebben het heel leuk samen.

Omdat ik zeer slecht reageer op elke vorm van anticonceptie met hormonen, gebruik ik een app. Op deze app volg ik mijn cyclus. Tijdens mijn vruchtbare dagen doen wij het altijd met condoom. Ik durft dit aan omdat mijn cyclus zo regelmatig is dat ik nooit 1 dag afwijk. Ook wil mijn vriend niet meer dat ik aan de anticonceptie ga. Toen ik wat met hem kreeg, ben ik weer begonnen met de pil ondanks het slechte verleden dat ik er al mee had. Dit 3 maanden durende uitstapje met de pil heeft mijn hormoonhuishouding weer zo verstoord dat ik van de ene schimmelinfectie naar de andere ging, niet te spreken over blaasontstekingen of de verschillende bacteriele vaginoses. Dit resulteerde in veel bezoekjes aan de gynacoloog, uitstrijkjes, soa testen en zelfs een verwijzing naar een dietist. Tot op heden kamp ik nog steeds af en aan met deze problemen. Dit resulteert ook een in verstoorde seks relatie met mijn vriend. De ene maand gaat het goed, en zijn we zeer actief en dan weer een periode dat het minder gaat. Gelukkig is mijn vriend een schat, en hoor ik daar nooit wat over.

Helaas was afgelopen maand weer een drama, veel klachten. Dus hebben we afgelopen maand 1 keer seks gehad. Drie en halve week geleden, met condoom want het was mijn vruchtbare periode. 2 weken later, op de dag dat ik ongesteld zou moeten worden, bleef deze uit, 2 dagen later nog niks. 3 dagen later, slaat de paniek in, ik doe een test. Zwanger. In mijn ongeloof nog 3 andere testen gehaald van verschillende merken, allemaal: Zwanger. Mijn vriend komt thuis, ziet de test en denkt dat ik hem voor de gek houdt. Maar helaas. We zijn gaan praten, maar al snel komen we op hetzelfde uit; abortus.

We hebben kinderen wel eens besproken en waren het erover eens dat het de komende 3 jaar zeker nog niet aan bod zou komen. We willen allebei carrière opbouwen en met z'n tweeën nog veel ondernemen. Deze gedachte delen we beiden nog steeds. Maar toch worstel ik met veel gevoelens, ik weet dat er koppels zijn die zo ontzettend hard proberen en waarbij het niet lukt, zelfs dichtbij in mijn omgeving. Dus dat zet je aan het denken; "is dit een wonder wat ik niet mag weggooien? Moeten wij het dan toch maar houden?" Maar bij die gedachtes slaat mij de paniek om het hart. Ik ben hier niet klaar voor. Ik ben zelf amper 2 jaar op de rit na een zware depressie door een moeilijke onverwerkte jeugd van ellende. Uiteindelijk met mijn 15de in een goed pleeggezin terecht gekomen.

En woede, ik zit met veel woede. Wij willen het niet, doen het veilig en dit overkomt ons terwijl er koppels zijn die dit zo graag willen, alles doen ervoor. Dit vind ik zo oneerlijk. Dit zijn allemaal dingen die door mijn hoofd gingen en gaan. Uiteindelijk zijn we samen naar de huisarts gegaan en hebben we een verwijzing naar een kliniek gekregen. Ik mocht kiezen tussen een abortuspil of een curettage. Ik heb gekozen voor de curettage. Dan ga je erheen en als je thuiskomt, is alles weg. Alleen de wettelijke bedenktijd valt me nu erg zwaar. Ik sta achter mijn keuze, twijfel ook zeer zeker niet maar wil het nu gedaan hebben en afsluiten maarja, die bedenktijd......