Ik ben degene die keuze moet maken

5 dagen geleden deed ik de zwangerschapstest met het idee dat het negatief zou zijn, al de zwangerschapstests die ik ooit had gedaan waren negatief dus waarom deze ook niet. Met hartkloppingen zag ik 2 streepjes staan en m'n hoofd vulde zich met emoties.

3 dagen lang heb ik gehuild en in bed doorgebracht. Alleen maar slapen, zodat ik niet kon voelen hoe ik me voelde: verscheurd, schuldig, bang, in de war dat ik het was waar iets in groeide, verantwoordelijk, alleen en onbegrepen. Mijn vriend en ik hadden het er al over gehad, voordat ik de test deed. Wat als? Hij had voor zichzelf al de beste keuze gemaakt en reageerde nogal nuchter toen ik met de positieve uitslag kwam. Dat hij zichzelf te jong vond met 25 jaar. Hij dacht dat wij er niet klaar voor waren, zowel emotioneel gezien, als financieel gezien, als waar we waren in onze relatie op dit moment. De uiteindelijke keuze liet hij bij mij. Heel fijn dat hij dat deed maar een afschuwelijk gevoel nadat hij de bom van "ik wil het niet" op mij had laten vallen. Ik voelde me meteen in het nauw gedreven. Hoe kon ik ooit nog ervoor kiezen om het kindje te houden als hij er zo tegen was? Ik blèrde in zenuwen en boosheid uit dat het wel weg moest omdat hij het niet wilde. Ik zou zelf nooit kunnen leven met het idee een kind op de wereld te hebben gezet terwijl de liefde van mijn leven en de vader van het kind er zo tegen was. Dat onze relatie dan ook zou eindigen met de komst van het kindje sloot ik niet uit.

Nu mijn emoties wat bedaard zijn, denk ik dat hij abortus ziet als een simpele ingreep. Zoals de tandarts. Je doet het gewoon even. Ik kromp ineen toen ik las over "miskraam opwekken" en ik heb dagen niet gegeten. Ik zag mezelf nooit als iemand die een miskraam zou krijgen en ik voelde me verscheurd bij het idee dat ik daarvoor zelf zou kiezen. Toen ik mijn vriend vertelde over dat ik her raar vond te kunnen voelen in m'n buik dat het er was (krampen en soms steekjes) vroeg hij of ik het niet verbeelde, dat ik dacht dat ik het voelde. Hoewel ik weet dat hij ontzettend veel om mij geeft en hij alles voor mij zou doen, voel ik mij ontzettend alleen. Sindsdien hebben we het er nauwelijks over gehad en moet ik zelf het onderwerp aansnijden. Hij reageert dan met reacties en luchtigheid alsof hij denkt 'hebben we het er hier niet al over gehad..?'. Ik durf het er daarom ook eigenlijk niet meer erover te hebben. Terwijl ik ermee naar bed ga en ermee op sta. Elke dag. Hij lijkt gewoon verder te gaan met zijn leven alsof er niets is gebeurt en heeft niemand iets erover verteld. Dat is zijn keuze en ook niet erg, maar dat hij deze gebeurtenis niet beleefd op de emotionele manier zoals ik dat doe vind ik erg lastig.

Ik kijk ontzettend uit naar de afspraak met de verloskundige, dat ik erover kan praten zonder enige grenzen en dat zij weet hoe ik mij voel. Lichamelijk en emotioneel. Dat mijn lichaam verandert vind ik heel moeilijk. Het maakt zich klaar voor een kindje en ik kan het niet even stop zetten. Nu ik weet dat ik zwanger ben herken ik al de dingen waarvan ik eerst dacht dat het gewoon door de stress in m'n leven kwam. Misselijk, last van m'n buik, hoofdpijn. M'n gedachten maken overuren en ik heb spijt te hebben gezegd dat ik het weg wil laten halen. "Het" is wel mijn eerste kindje, het leeft en maakt zich al klaar om iemand te worden die lijkt op mij of mijn vriend.

Mijn vriend weet niet dat ik mij er zo over voel en ik wil alles met de verloskundige bespreken voordat ik weer iets uitblèr met een emotionele waterval. Welke keuze ik ook maak, ik zal dit altijd met mij mee dragen. Dat maakt het ongelooflijk eng en ongelooflijk raar dat ik nu diegene ben die die keuze moet maken. Ik ben het echt. Het lijkt alsof ik in een tv-serie speel en straks gewoon weer verder ga met mijn eigen leven.

Lees meer verhalen