Geen plek voor een kindje in mijn leven

Ik zou even mijn verhaal kwijt willen in verband met mijn abortus ( eerste en laatste keer ). Ik ben al 8 jaar samen met mijn vriend, en ik heb "de pil" zo een 5 jaar gebruikt. De pil was voor mij altijd betrouwbaar tot ik een periode heel erg ziek was en daardoor veel medicatie moest nemen waardoor 'blijkbaar' de pil niet meer goed werkte op die moment. Ik voelde mij een tijdje niet goed…geen eetlust, gezwollen borsten, oververmoeid. Daarna had ik door dat ik mijn regels nog niet had gekregen, ik was zo overvloed met gedachtes in mijn hoofd dat ik ook niet meer kon herinneren wanneer ik ze voor het laatst had.
Ik ben na aantal weken naar de huisarts gestapt voor een bloedafname niet per se om te kijken of ik zwanger was maar ook om te kijken als ik niets tekort kwam en weet ik veel. Na een aantal dagen belde de huisarts mij op en vertelt dat mijn bloed er uitstekend uit ziet maar er is 1 ding waar ik voor had gevreesd...ik was zwanger. Ik was helemaal in shock en wist niet hoe ik moest reageren, maar ik wist wel heel goed wat ik moest doen! Na het gesprek heb ik goed nagedacht dat een kindje eigenlijk nu echt geen plaatsje kan hebben in mijn leven. Ik ben nog jong en mijn financieel situatie ziet er ook niet top uit. Ik heb altijd bij mezelf gezegd dat wanneer ik een kindje wil moet ik er klaar voor zijn en alles op een rijtje hebben, want ik wil mijn kinderen alles kunnen geven wat ze nodig hebben in deze leven van pampers tot speelgoed tot echt gelukkig kunnen zijn. Maar helaas kon ik die opties niet aanbieden op mijn huidige situatie van toen dus ik had besloten voor een abortus.
Na een afspraak te hebben gemaakt aan de telefoon met een welbekende kliniek in mijn stad ben ik na enkele dagen op gesprek mogen komen. We hebben gepraat over waarom ik deze beslissing overweeg en opties naar andere anti conceptie middelen voor tegen de toekomst. Er werd een echo gemaakt van mijn buik met een koude gel (voor de gene die dit niet weten) en op de machine kon de arts kijken hoe ver ik zwanger ben. Ik was toen 6-7 weken en het vruchtje was 10mm groot. Wat een opluchting wel omdat ik vond dat het nog maar super klein was en geen besef kon hebben. Na deze gesprek werd mijn behandeling ingepland, ik had gekozen voor een zuigcurettage omdat het een best snelle behandeling is die niet zoveel fysiek aanslepend is zoals de abortus pil. Na mijn 6 dagen bedenk tijd bevond ik mij aan de deur van de kliniek bang voor wat mij te wachten staat (aangezien dit mijn aller eerste keer zwanger zijn was en dan meteen zo een ingreep laten doen) Een verpleegster kwam mij halen en bracht me naar een kamertje waar ik mij in mijn lange t-shirtje mocht omkleden en even nog wat informatie doorlopen. Na een aantal minuten wachten was het tijd. Ik liet het op mij afkomen, daar zat ik dan in die grote stoel met mijn benen in de lucht niet weten wat ik ging voelen. De verdoving prikjes voor de baarmoeder viel heel goed mee en er was ook een verpleegster langs mij aan het zitten voor me gerust te stellen door een gesprek te voeren over wat ik als werk doe en zo van die dingen. Snel na die verdoving kwam het zuigcurettage. Het was een heftige pijn, het was iets heel anders voor mij dan menstruatie krampen ik denk dat het misschien als weeën heeft kunne voelen. Ik was even stil, ik hoorde het buisje een vies geluid maken, mijn baarmoeder voelde ik letterlijk leegzogen worden heel gek eigenlijk maar dit is het enige wat ik kan beschrijven als gevoel. Na 1-2 minuten was ik klaar. Ze hebben mij schoongemaakt en mijn slipje aangetrokken en ik sprong al meteen recht en werd naar mijn kamertje gebracht waar ik even kon gaan liggen want ik had heel felle krampen in mijn onderbuik en ontzettend pijn aan mijn onderrug wat ik nooit eerder heb gevoeld. Na een 20-30 minuten kwam de arts nog even controleren hoe ik het deed en als alles goed ging om naar huis te mogen vertrekken. Ik moet eerlijk toegeven na de behandeling had ik zo een opluchting maar toch ook een heel leeg gevoel. Ik voelde letterlijk die druk niet meer in mijn onderbuik maar gewoon leegte. Ik ben toen naar huis gegaan en een aantal uren geslapen.
Dit is mijn abortus verhaal. Bedankt voor wie dit heeft willen lezen, iedereen mag zijn mening hebben over mijn verhaal. Mijn mening is gewoon dat ik het juiste heb gedaan voor mij en dat kindje want ik kon het kindje nu geen leventje bieden. Succes allemaal voor de mensen die dit willen overwegen maar ik wens dit niemand toe. Dankjewel voor het interesse hebben om mijn verhaal te willen lezen.