Chronisch depressief en onbedoeld zwanger

Vorig jaar juni verloor mijn zus haar 1ste kindje na een zwangerschap van 41 weken door een streptokok bacterie.

Ik ben zelf moeder van een dochter van 11. Werd na mijn bevalling depressief. Ik heb een hele moeilijke jaren gehad, altijd gezegd geen 2de kindje aan te kunnen, maar wel als het gebeurt neem ik de verantwoording.

Nu bijna een jaar na het verliezen van mijn zus haar baby blijk ik per ongeluk in verwachting te zijn pffff. En nu?

Het eerste wat in mij op kwam: hoe vertel ik dit mijn zus? Nee dit kan niet ik bel de huisarts voor abortus. Zo gezegd zo gedaan. Ik kom bij de abortuskliniek, alles wordt in gang gezet maar ik ben een dag te vroeg er is een wettelijke bedenktijd van 5 dagen. Ik voelde een opluchting maar maak wel een afspraak voor de dag er na. De terugweg in de auto bel ik mijn man en leg het verhaal uit ik voel me zo opgelucht dat het nog een dag mag blijven zitten.

Maar gezien mijn chronische depressie en de situatie van mijn zus weet ik dat het beter is om de abortus door te zetten. Maar ook merk ik twijfels bij mijn man. Na heel veel praten en denken besluiten we het toch te houden. Doen we hier goed aan? We zijn allebei heel bang voor wat er eventueel mis kan gaan en dan mijn zus......

We hebben binnen ons gezin hele goede en fijne hulpverlening we staan er niet alleen voor. Ook worden we goed in de gaten gehouden door de huisarts. Maar echt blij, nee dat zijn we nog niet. We zijn ook elf jaar verder en weten wat het is. Ook praktisch gezien is het allemaal geen probleem maar het is zo eng. Wat moeten we nu? Ik ben blij en wil het graag houden maar over zie ik het wel?