Het was er gewoon niet meer

In 1974 moest ik afstand doen van mijn kindje. Ik hoorde het huilen, maar het ging weg. Keek altijd in de babybedjes en het deed pijn; ik zou geen baby mee naar huis nemen.

Thuis werd er nooit meer over gesproken; het was er gewoon niet meer. Voor mij natuurlijk wel, maar dat was niet belangrijk. Voor mijn familie was het afgedaan. Die schande was opgelost.

Jaren later kreeg ik een depressie, maar ook toen weer werd ik niet gesnapt. Ze vinden me vreemd en gaan vragen uit de weg, zo hoef je het ook nergens over te hebben.