Emoties

Bij een voornemen tot afstand ter adoptie kan er veel loskomen. Je kunt bijvoorbeeld gevoelens van twijfel, verdriet, schaamte, onmacht of opluchting hebben. Deze gevoelens kun je misschien niet altijd plaatsen, zeker wanneer ze elkaar tegenspreken. Toch zijn het normale gevoelens die horen bij een voornemen tot afstand doen.
Ook kunnen gevoelens extra heftig zijn doordat je lichaam na de bevalling moet herstellen, het zogenaamde ‘ontzwangeren’. De hormonen in je lichaam hebben invloed op je emoties.

Praten met je partner of familie?

Wanneer je samen met je partner een voornemen tot afstand ter adoptie hebt, kan het zijn dat jullie hier verschillend mee omgaan. Het is goed om hier aandacht aan te besteden; hoe neem jij beslissingen en hoe doet de ander dat? Hoe verwerk jij en hoe verwerkt de ander deze gebeurtenis? Hoe kun je elkaar steunen? Wat kun je doen als je het niet eens bent met elkaar?

Als het afstand doen geen geheim is en de familie is op de hoogte, wat is dan het effect op het contact met de familie? Je ouders kunnen hun grootouderrol niet vervullen, hoe is dat voor hen?

Ook kun je het gevoel hebben dat je in een isolement terecht komt omdat je het moeilijk vindt om er met anderen over te praten. Als niemand weet van de afstand ter adoptie, moet je leren leven met een geheim. Hoe doe je dat?

Bij al deze vragen kun je hulp krijgen van de hulpverlener van Fiom.

Bij het overwegen van afstand ter adoptie, komen de onderstaande gevoelens vaak voor:

  • Twijfel

Er kan twijfel zijn, maar twijfel betekent niet dat je geen keuze kunt maken. Je kunt wel vinden dat je het beste gekozen hebt, maar met pijn in je hart. Sta je dan écht achter je besluit? Misschien met je hoofd wel, maar met je gevoel niet. Er blijft dan een stukje in je dat denkt: wat als… Of je blijft fantaseren over hoe het anders kan of had gekund.

  • Verdriet

Bijna niemand doet afstand ter adoptie zonder moeite, zonder verdriet. Je wilt deze keuze helemaal niet maken. Je had helemaal niet zwanger willen zijn en vindt het heel verdrietig dat je dit moet besluiten. Sommigen verwoorden deze moeilijke keuze als volgt: ‘Het is toch je eigen kind, je eigen vlees en bloed, dat je bij anderen laat opgroeien.’ Het besef dat je kind niet meer bij je hoort, kan veel oproepen. Er is door de geboorte een onlosmakelijke band ontstaan tussen jou en je kind; jij bent de biologische ouder. De afstand ter adoptie kan je een gevoel van verlies geven omdat je jouw kind niet zelf opvoedt.

  • Schaamte / schuldgevoel

Veel vrouwen hebben schaamte of schuldgevoel. Ze schamen zich dat ze zwanger geworden zijn en voelen zich schuldig naar hun kind of naar hun omgeving. Sommigen vertellen het daarom niet aan belangrijke mensen in hun leven. Hierdoor kun je gevoelens van isolement en eenzaamheid hebben.

  • Angst

Soms is de situatie bedreigend en zie je geen andere uitweg dan afstand doen. Je hebt bijvoorbeeld te maken met geweld of met de dreiging van eerwraak. Je kunt ook bang zijn voor veroordeling of uitstoting. Angst kan nog lang na je besluit aanwezig blijven, omdat je bang bent dat je geheim alsnog uitkomt.

  • Opluchting

Het kan zijn dat je opluchting voelt omdat je met je besluit het beste voor had met je kind. Ook zijn er vrouwen die niets voelen voor hun kind en weinig emoties ervaren. Zij zijn opgelucht dat ze hun leven weer op kunnen pakken zonder kind.