Zonder pijn kun je niet groeien

Jaren geleden heb ik een abortus gekozen. Het was mijn eigen keuze, die indruiste tegen de wens van mijn toenmalige vriend. Ook mijn familie was ertegen, maar meer om religieuze redenen. Ik was 16 en enorm boos op mezelf en mijn vriend dat we geen voorzorgsmaatregelen hadden genomen (als een ei geloofde ik hem, hij zei dat hij 'waarschijnlijk niet vruchtbaar was' en ik dacht ergens ook gewoon dat het mij niet zou gebeuren).

Na de abortus voelde ik me enorm schuldig. Ik denk dat ik wel een jaar depressief geweest ben. Toch heb ik altijd geweten dat het de juiste keuze was. Nu ik ouder ben en een kind heb met mijn man, denk ik nog steeds in tweevoud: enerzijds besef ik dat er een ander kind had kunnen zijn, een tiener nu, en anderzijds denk ik: zonder abortus had ik mijn man nooit leren kennen. Zonder pijn kun je niet groeien. Ik probeer nu niet meer te oordelen over de keuzes die vrouwen maken over hun lijf en leven. Je weet immers nooit wat er bij haar speelt. Het enige advies dat ik heb is: luister goed naar jezelf.