Wel gewenst

Daar zit ik dan, zwanger... Ik ben 31, moeder van 2 gezonde kinderen en heb een heel goed huwelijk. De wens voor een 3e kindje is er altijd geweest, maar ook de wetenschap dat het financieel echt niet haalbaar is. De laatste maanden hebben we het er meerdere keren over gehad, als we toch de lotto zouden winnen....

Sinds onze jongste naar school is voelt het zo leeg en daardoor is de wens alleen maar heftiger geworden. Toen ik dus vermoedde dat ik zwanger was voelde ik ergens diep in mij toch blijdschap. Maar ook snel de twijfel. Hoe gaan we dat in godsnaam doen? We moeten nu al zo oppassen met wat we uitgeven.

Gisteren was ik 4 dagen overtijd, maar de pijn in mijn borsten zei me genoeg. Zwanger... En dus het gesprek aangegaan met mijn man. Stiekem hopend dat hij zou zeggen "we zorgen er wel voor dat het werkt, hoe dan ook". Maar hoe lief en begripvol hij ook was en hoe graag hij me dit 3e kindje ook gunt, hij is duidelijk: het kán gewoon niet!

Vanochtend dus maar een test gekocht en oh wat hoopte ik dat ik het mis zou hebben en geen keuze zou hoeven te maken. Maar nee, natuurlijk had ik het goed gevoeld. Zojuist heb ik huilend de huisarts gebeld voor een afspraak. Vanmiddag "mag" ik naar hem toe. Wat zal dit een heftige tijd worden en wat schaam ik me!