Wat als..?

Bijna 2 jaar geleden heb ik een abortus ondergaan. Ik zat in de situatie waarin ik ongepland, door de pil heen, zwanger ben geraakt en ik er ineens alleen voor stond. Na heel lang twijfelen en praten met familie en vrienden heb ik, misschien onder een licht verstandelijke druk, de beslissing genomen om abortus te plegen.

Tjonge.. bijna 2 jaar verder. En terwijl ik me dat realiseer, schiet ik vol. Pff..wat een zware keuze! Wat een verdriet! Wat een gemis! En dan het schuldgevoel. Wat als..? Dat is echt de aller grootste vraag die ik mijzelf na mijn abortus gesteld heb. Wat als die kleine geboren had geworden? Hoe was mijn situatie dan nu? Had ik gelukkiger geweest met een kleine erbij? Had ik mijn huidige vriend dan wel leren kennen? Was dit wel de beste keuze? Deed ik dit wel voor mijzelf of heb ik iedereen tevreden willen stellen?

Ik zucht en bedenk me dat ik mijzelf al deze vragen nog steeds stel. Ergens weet ik waarom ik het gedaan heb.. Ik wilde een stabiele basis voor mijn kleintje. Dat was precies hetgene wat ik niet kon bieden. Was het eerlijk geweest als mijn kleintje al van kleins af aan had gezien wat andere kindjes wel hadden en hij/zij niet? Ik denk van niet! Tuurlijk speelt liefde een grote rol, maar een goede financiƫle basis ook! Of maak ik mezelf dat nu alleen maar wijs?