Was het de juiste keuze?

Na een hele nare ervaring ben ik erachter gekomen dat een morning-afterpil niet gewerkt had. Een vriendin raadde me aan om een zwangerschapstest te doen, om stress weg te nemen. Die test was positief. Ik bleek zwanger te zijn door een verkrachting! Op dat moment stortte ik helemaal in. Heel hard huilen, aan een stuk door zeggen dat ik dit niet wil, en 'wat nu', was het enige wat ik uit kon brengen.

Uiteindelijk ben ik naar huis gegaan en heb besloten mijn moeder te bellen om haar over alles te vertellen, want alleen kon ik dit niet. Daar waar ik bang was voor. Haar reactie op alles, en vooral dat ik deze zwangerschap niet wilde, ondanks dat ik dolgraag ooit een kindje wil, was heel lief en begripvol. Vanaf daar heb ik niks alleen moeten doen. De dag erop ben ik naar de huisarts gegaan om mijn keuzes door te spreken. Daarna ging ik naar de abortuskliniek voor een echo. Dat vond ik heel moeilijk.

Ik was 5 weken zwanger toen ik een abortus liet doen. Ik werd na de behandeling direct opgelucht wakker, want heb het onder algehele narcosen laten doen. Ik wilde die dag behalve alleen zijn niks. Nu, hoe langer het geleden is hoe moeilijker ik het ermee krijg. Een kindje na een verkrachting wilde ik niet. Maar wilde ik het echt niet? Iedere week vraag ik me af hoe ik er nu over gedacht zou hebben. Nu zou ik 15 weken geweest zijn, zou ik het al gevoeld hebben? Zou ik het toch gekund hebben?

Ondanks steun van iedereen die mij in m'n keuze gesteund heeft, is er niemand die mijn gevoel ook daadwerkelijk begrijpt. Waarvan ik ook niet wil dat het begrepen word, want ik wens dit niemand toe. Wat de reden tot een abortus ook is, vergis je niet in de emotionele nasleep, want die is zwaar. Het enige wat ik kan zeggen is denk er goed over na. Ik weet dat het de juiste keus is geweest, maar zelfs dat maakt het er niet makkelijker op. De 'wat als' vragen spoken helaas dagelijks door mijn hoofd.