Vrijdag de 13e

Op vrijdag de 13e kwam ik erachter dat ik zwanger was. Geloof me, dit was voor mij echt vrijdag de 13e. Niet alleen was de vader een jongen die totaal geen serieuze interesse in mij had. Ook was ik totaal niet klaar voor een baby in mijn leven. Het leek of ik in een complete nachtmerrie terecht gekomen was. Na een heftige en vooral emotionele afspraak met de huisarts, ben ik doorverwezen naar ASK in Eindhoven.

Een aantal dagen later kon ik hier terecht. Er werd als eerst een echo gemaakt om te kijken hoe ver ik in mijn zwangerschap was. De arts vroeg of ik wilde kijken, maar dit leek mij te confronterend. Omdat ik nog maar 7 weken zwanger bleek te zijn, kon ik op dezelfde dag nog een behandeling met abortuspil ondergaan. Hierna kreeg ik een gesprek over mijn redenen voor abortus en hebben ze wat bloedtesten moeten uitvoeren. Er was zowel mentaal als medisch geen reden om mij niet te behandelen en zodoende kreeg ik in de kliniek mijn eerste tablet mifepriston. Hierna ben ik gewoon gaan werken en heb ik niet veel van de pil gewerkt. Echter, de volgende ochtend werd ik misselijk wakker en hoe verder de dag voorbij ging, hoe ergere buikkrampen ik begon te krijgen. Tegen 20.00 uur ging ik naar het toilet en heb ik mijn eerste bloed verloren, 2 uur later nogmaals veel bloed met stolsels. Mijn buik werd er wat rustiger van waardoor ik uiteindelijk in slaap ben gevallen.

De volgende ochtend ben ik zoals de arts mij gezegd had om 8.00 uur opgestaan om te ontbijten. Ik moest hierna liggend 4 tabletten misopriston vaginaal inbrengen en een half uur in bed blijven. Hierna ben ik in huis het een en ander gaan doen om bezig te blijven. Ik denk dat ik mijn ergste kramp en bloedverlies al gehad had, want ik heb na deze tabletten erg weinig pijn gehad en enkel een paar keer op het toilet een beetje bloed en stolsels verloren. Wel had ik het emotioneel wat zwaarder, iets wat ik sinds die vrijdag de 13e nog niet echt gevoeld had. Ik stond nog steeds 100% achter mijn keuze, maar het idee dat ik het leven van mijn kindje had beeïndigd gaf mij toch een naar gevoel. Ook voelde ik mij schuldig tegenover alle stellen die zoveel moeite doen om zwanger te worden, terwijl het bij mij na een dom ongelukje in één keer raak was. Ik gunde het ieder ander zo erg op dat moment. Na een aantal emotionele "break downs" heb ik mijzelf kunnen herpakken en wist ik dat ik de juiste keuze gemaakt had. De abortuspil behandeling is mij al met al heel erg meegevallen. Ik wilde graag mijn verhaal delen zodat ik hopelijk anderen een steun in de rug kan geven en ook als een afsluiting voor mezelf. Ook al weet je dat je de goede keuze maakt, het blijft een moeilijke periode.