Verstandige, pijnlijke keuze

Ik was 16 jaar toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Wat een schok! De grond onder mijn voeten was weg. Hoe kon dit gebeuren? Ik had een hele goede relatie maar allesbehalve stabiel. Mijn vriend en ik leefden lang leve de lol: Drank, drugs en in een stacaravan, maar we gingen voor elkaar door het vuur. Hij was heel kalm en rustig en zei dat het mijn keuze was. Hij zou achter beide beslissingen staan.

Ik wist vanaf het begin dat ik dit absoluut niet wilde. We waren wel bezig om een leven op te bouwen, maar ik studeerde nog en hij had af en aan werk. Daarnaast is een caravan geen huis voor een kindje. Ik heb het mijn ouders niet meteen verteld. Ik wilde dat dit mijn keuze zou zijn zonder dat iemand mij bewust of onbewust een richting op zou duwen waar ik later spijt van zou krijgen.

Bij de eerste afspraak in de kliniek nam ik een vriendin mee. Daar kreeg ik nog een grotere schok: Het was een tweeling van al 16 weken .Toen wist ik het zeker, wij kunnen geen 2 kinderen opvoeden en ze alles geven wat ze nodig hebben. Maar wat deed deze beslissing pijn! Ik voelde me zo slecht, alsof ik de bevestiging kreeg van wat mijn ouders zeiden over mij dat er nooit wat van mij terecht zou komen enz.

De tweede afspraak was het zover. Mijn vriend was mee. Ik voelde me echt verschrikkelijk maar tegelijkertijd gevoelloos. Alles ging langs me heen. Het was een hele nare arts. Ik had het idee dat hij op ons neerkeek ofzo, maar het deed me niet zoveel. Ik wilde het zo snel mogenlijk achter de rug hebben. Ik kreeg een plaatselijke verdoving, maar had me helemaal afgesloten. Ik heb de hele afspraak naar het plafon gestaard. Het moment van de curettage weet ik nog heel goed. Je voelt echt dat je leeggezogen wordt. Halfverwege keek hij met de echo of hij klaar was, maar de "andere" zat er nog. Toen knakte ik vanbinnen. Ik moest huilen. Ik wilde niet meer.

Eenmaal klaar liep ik als een lijk naar de uitslaapkamer. Ik heb tegen mijn vriend verteld dat ik niet wilde praten. We hebben samen heel stiekem een paar traantjes weggeveegd en zijn daarna snel naar huis gegaan. Ik voelde me leeg en totaal niet opgelucht, waar ik stiekem op had gehoopt. Ik heb het een hele tijd weggestopt en er met niemand over gepraat omdat mijn ouderser op een gegeven moment achter zijn gekomen. Ze hebben me een schultgevoel aangepraat en uit huis gezet omdat ik ze zo verdriet had gedaan, terwijl ik er zelf heel veel verdriet van had.

Daarna hield ik alles voor mezelf zodat anderen hun mening niet konden opdringen en me geen rot gevoel konden geven. Helaas is dat nog slechter uitgepakt, want daardoor kwam het keihard weer terug. Ik ben toen begonnen met verwerken en mijn leven op de rit te krijgen. Ik heb mijn relatie met mijn vriend verbroken. Hij was fantastisch maar door hem bleef ik stilstaan en ik wilde verder, veel verder dan dat.

Ik heb het een plek gegeven. Ik heb mijn leven op de rit. Ik ben getrouwd en heb een fantastische dochter die ik alles kan geven wat ze verdient. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk, maar ik sta nog steeds achter mijn beslissing. Dat wil niet zeggen dat het soms niet meer moeilijk is, maar het is echt mijn keuze geweest en ik sta er nog steeds voor de volle 100% achter.