Een verstandelijke keuze

Ik heb twee weken geleden een abortus ondergaan en merk dat ik het moeilijker heb met de verwerking daarvan dan dat ik had verwacht. Omdat de situatie verre van ideaal was (qua financiƫn, werkperspectief, relatie, woonomstandigheden), heb ik een verstandelijke keuze gemaakt, in de hoop dat mijn gevoel zich daar in verloop van tijd bij zou aansluiten. Het was beter dat ik geen kindje op de wereld zou zetten, maar nu word ik overspoeld door gevoelens van schuld, rouw en verlies.

Ik probeer sterk te zijn en vast te houden aan de reden waarom ik toen koos voor een abortus. Het heeft ook geen zin om te blijven hangen in het 'maar wat als ik...' en 'hoe zou het zijn geweest, als...'. Ik heb de keuze nu eenmaal gemaakt, dus moet me daar bij neerleggen, anders word ik gek. Maar het feit blijft dat ik het er moeilijk mee heb. Het is geen wratje wat ik 'even heb laten weghalen'. Ik heb een keuze moeten maken en ik kan niet meer terug. Ik voel me ondanks alle steun van mensen die dichtbij me staan toch heel alleen. Zijn er meer vrouwen die dit zo ervaren?