Verloren in het leven

Ik heb een moeilijke jeugd gehad, met veel ruzies, weinig geld en niet heel veel aandacht. Ik was anders dan andere kinderen, stil en teruggetrokken, raar. Wij woonden buitenaf. Ik heb nooit een eigen kamer gehad. Ik woonde met mijn ouders, zus, broer, oma en twee tantes en later mijn neef. Mijn oma had de oorlog meegemaakt en had een zwaar trauma. Mijn tante was schizofreen. Mijn broer was en is super gewelddadig. In mijn jeugd ben ik nooit met mijn ouders samen op vakantie geweest. Het lukte niet goed om contact met andere kinderen op school te maken. Ik was anders. Ik was ook niet mooi zoals andere meisjes. Net voor mijn 18de verjaardag kreeg ik mijn eerste zware depressie. 

Ik was braaf. Ik had geen vriendje. Pas op mijn 19de ben ik voor het eerst met een man naar bed geweest. Hij was 35 jaar ouder dan ik. Ik hield van hem, hij niet van mij. Ik ben gezakt voor mijn examen en mijn droom om jurist te worden is uit elkaar gevallen. Ik had geen vrienden of geld en ik wou alleen vluchten.

Een paar maanden later heb ik werk gevonden bij een groot internationaal bedrijf. Ik keek mijn ogen uit. Die wereld kende ik nog niet. Achteraf nep en kil. Daar kreeg ik voor het eerst echt aandacht van mannen. Toen kreeg ik een relatie met een jongen die mij serieus leek. Hij zei dat hij nog nooit een vriendin had gehad en dat hij van mij hield. Met oud en nieuw zijn wij naar Nederland gegaan. (Hij is Nederlands, ik niet.) Op dat moment kwam ik erachter dat ik zwanger was. Ik schrok. Ik had net een baan, geen spaargeld en naar mijn ouders kon ik niet terug. Daar woonde mijn broer met vrouw en kind al. 

Mijn vriend heeft mij toen naar een abortuskliniek gebracht. Ik heb dat 20 jaar verstopt, diep in mijn hoofd. Dat kwam later uit. Ik heb zo’n ontzettende spijt. Ik kan mijzelf niet vergeven. Ik heb PTSS. Elke nacht is een nachtmerrie. Ik ga elke dag opnieuw dood. Keer op keer. Ik denk dat trauma na abortus veel meer bespreekbaar moet worden. Ik zou alles doen om de tijd terug te kunnen draaien.
 

Lees meer verhalen