Spijt over mijn grootste fout

4 jaar geleden heb ik de grootste fout in mijn leven gemaakt. Ik heb namelijk mijn kindje laten weghalen op 10 weken van de zwangerschap. Het moment dat ik zwanger was, dat moment toverde een lach op mijn gezicht, maar mijn toenmalige vriend dacht er anders over. Hij zag het niet zitten. Hij was 26 jaar en ik 16 en ging nog naar school. 
Hij praatte er met mij over dat dit niet de goede moment was en dat we het beter konden laten weghalen. Ik wist niet wat ik moest doen maar volgde hem. Elke dag lag ik te huilen in mijn bed en zei ik tegen mezelf: ‘het komt goed’. 

Het kwam dus niet goed, want ik heb het toch gedaan. Ik heb mijn klein kindje laten weghalen. Het deed verschrikkelijk veel pijn, lichamelijk maar ook geestelijk. Ik ga het moment nooit vergeten. En ik ga er altijd verdriet van hebben. Ik heb zoveel spijt van dat moment. Kon ik maar de tijd terugdraaien en er nog eens goed over nadenken. Elke moment denk ik aan het kindje en denk ik hoe het eruit zou zien, is het een jongen of een meisje, lijkt het op mij of op hem? Elk jaar op de uitgerekende datum ben ik geen mens, ben ik aan het huilen en ben ik er met mijn gedachten niet bij. Ik zit met mijn gedachten bij mijn kleine spruit. Ik schaam me er ook enorm voor dat ik dat heb gedaan, ik ben zo een kindervriend en heb zo een enorme kinderwens. 

Ik snap mezelf soms niet, was ik niet slimmer of heb ik me gewoon laten meeslepen? Het zou mij nooit overkomen en mensen in mijn omgeving die mij raad vragen, geef ik ook de goede raad mee. Denk er alsjeblieft 2 keer over na en neem niet te snel de beslissing, want het verandert je leven enorm. Ik ben niet meer dezelfde als voorheen en heb schrik dat dit ook nooit terug gaat komen. Zoveel spijt van die beslissing, ik zou het wel 10000 keer kunnen zeggen. Wat mis ik hem/haar toch. Wat had ik hem/haar graag eens gezien, eens vastgehouden. 

Lees meer verhalen