Praat er met iemand over

Beste lezers, Ik zal eerst wat over mezelf vertellen. Ik ben 20 jaar en volg nog een studie, waarna ik heel graag een volgende studie wil volgen. Momenteel ben ik bijna 3 jaar samen met mijn vriend en we zijn nog steeds gelukkig. Midden december kwam ik erachter dat ik zwanger was. Heel apart, ik wist het zelf nog niet maar iemand anders dacht het aan me te zien. Ik zou nog niet ongesteld moeten worden, maar heb toch een vroege test gedaan en ja hoor, ik was zwanger.

Helaas was dit geen geluksmomentje, ik stond alleen in de douche met de test in mijn ene hand en mijn andere hand letterlijk in mijn haar. Ik had mijn vriend meteen gevraagd om langs te komen, maar door omstandigheden heb ik het hem via de telefoon verteld. Hij schrok en kwam zo snel mogelijk langs. We waren er allebei over eens dat het geen goed idee was om het te houden. We wonen immers allebei nog thuis, bezig met onze studie en voelden ons allebei nog te jong. De eerste dagen was ik het met het besluit eens. Helaas kreeg ik een week twijfels. Wat als het nu wel gewoon zou kunnen? Ik zag zelfs al voor me dat een kamer thuis werd omgebouwd naar een mooie babykamer en dat ik daar alle spulletjes voor uit kon kiezen. Wanneer ik het besproken had met iemand anders, die gelukkig niet negatief reageerde, besefte ik eigenlijk wat er aan de hand was en wat voor impact het zou hebben op ons leven en dat ik waarschijnlijk, als ik deze studie zou halen, niet verder zou kunnen studeren. Ja, het was mogelijk maar zou ook zo ontzettend zwaar worden.

Ik besloot toch voor abortus te gaan. Voor mij zou adoptie absoluut geen optie zijn en daar denk ik nog zo over. Na een verwijzing van de dokter kon ik een afspraak maken in de kliniek. Dit heb ik allemaal stiekem gedaan voor mijn ouders, die mochten het absoluut niet weten! In de kliniek werden ik en mijn vriend ontzettend fijn ontvangen. Ik zag meerdere meisjes zitten en voelde dat ik er niet alleen voor stond. Helaas was er nog niets te zien op de echo, omdat ik er zo ontzettend vroeg bij was (4 weken). Ik moest een vervolgafspraak maken en dan zouden ze het meteen weg halen. Twee weken later was de afspraak. Ik heb in die twee weken geen twijfel gehad en stond 100% achter mijn keuze. Helaas kreeg ik al veel kwaaltjes, ontzettend vroeg dus. Ik werd misselijk, de hele dag lang! Had gespannen borsten en heel snel chagrijnig. Ik had het gevoel dat ik het voor niets deed en telde de dagen af. Hiervoor voel ik mij wel schuldig, alsof het leuk was wat ik ging doen.

Toen ik daar nogmaals kwam, moesten we heel erg lang wachten. Ik denk dat we daar wel 3 uur hebben gewacht, maar toen het eenmaal begon met de gesprekken ging het ineens heel snel. Er werd mij nog gevraagd of ik het er mee eens was, wat voor behandeling ik wilde (abortuspil of zuigcurretage) en over mijn nieuwe anticonceptie om een volgende keer te voorkomen. Ik koos voor de zuigcurretage, zodat ik niet pijn en bloedverlies door de abortuspil thuis zou hebben en ik direct een spiraal kon laten zetten, wat eerder mislukt was in verband met de pijn. Er moest een echo gemaakt worden om na te gaan hoe lang ik zwanger was. Ik wilde het graag zien en zag het minuscule kleine wormpje op het scherm. 6 weken en 3 dagen. Ik heb de echofoto mee naar huis genomen, nadat ik dat had gevraagd. Op dat moment voelde ik er eigenlijk niets voor, het leek namelijk ook op helemaal niets! Ik mocht naar de behandelafdeling en daar was een lief meisje die met mij praatte en me geruststelde dat het wel mee zou vallen, zij had het al een keer eerder gedaan.

Eenmaal in de behandelkamer moest ik liggen op een speciale stoel en kreeg ik mijn slaapmiddel toegediend. Na een leuk gesprekje met de verpleegkundige viel ik in een heerlijke slaap. Voor ik het wist werd ik wakker gemaakt door mijn vriend en een verpleegkundige. Omdat het meisje mij had aangeraden om te doen alsof je je kiplekker voelt, zodat je eerder naar huis mag, heb ik dat ook gedaan. Ik voelde me alleen een beetje duizelig, maar dat heb ik dus weggestopt en inderdaad. Na het plassen en wat gegeten te hebben, mocht ik naar huis. Of naar huis, we hadden een hotelletje geregeld zodat ik niet bij mijn ouders hoefde te zijn. Ik was plots niet meer misselijk en we zijn zelfs heerlijk uit eten geweest.

Nu vraag ik me af of ik wel goed heb gedaan aan het doen alsof het een feestje was. De volgende dag had ik last van stemmingswisselingen en onwijze last in mijn buik, het voelde eerst alsof er een grote blauwe plek zat in mijn buik, maar al snel veranderde dat in messcherpe steken bij elke beweging. Ik kon alleen nog maar krom lopen. Gelukkig ging deze pijn met een paar dagen over en na een week had ik nergens meer last van, behalve bloedverlies. Dit was ongeveer evenveel als een lichte menstruatie en had maar heel af en toe last van wat krampjes. Nu is het 2 weken verder. Het bloeden is gestopt en ik heb ook geen stemmingswisselingen meer. Wat nu wel gebeurt, is dat ik regelmatig denk aan hoe het kindje eruit zou hebben gezien, wat het geslacht was en hoe het zou zijn om moeder te worden. Ik ben heel erg bang voor spijt. Elke keer als ik een zwangere vrouw, babytjes of iets anders dat te maken heeft met het moederschap, komen mijn 'moedergevoelens' op en zou ik er van dromen dat ik weer zwanger zou zijn.

Wanneer ik weer denk aan mijn studie, mijn onbezorgde leven en het feit dat als ik later kinderen krijg het waarschijnlijk makkelijker is en veel leuker om te vertellen, weet ik dat de keuze die ik heb gemaakt het beste bij mij past en dit helpt mij ontzettend goed. Graag zou ik iedereen willen mee geven die abortus wil plegen of hierover twijfelt: doe wat goed voelt en waar je achter staat. Praat er met iemand over, het maakt niet uit wie. Het kan je laten beseffen dat je echt zwanger bent en wat je voor je ziet. De abortus zelf is een kleine ingreep en de artsen en verpleegkundigen loodsen je er goed doorheen, maar zorg ervoor dat je na de abortus iemand hebt waarmee je kan blijven praten zodat je er niet alleen voor staat. Ik hoop dat ik iemand kan helpen met mijn verhaal of laten weten dat je er niet alleen voor staat en dat er meer mensen zijn die jouw gevoel delen. 

Lees meer verhalen