Oordeel niet

Oordeel niet over me. Ik heb het al zwaar genoeg.

Om te beginnen ben ik pas 15 ... en ik had een vriend van 19. Het begon allemaal op 19 september 2017. We waren een maandje samen en eindelijk spraken we voor het eerst af. We hadden er al zo vaak over gepraat en het leek alsof alles perfect was. Dus besloot ik om met hem naar bed te gaan, ook al was het nog heel vroeg. We spraken vaker af en we deden het steeds vaker. In oktober voor het laatst, onveilig.

Ik werd die maand niet ongesteld en die maand daarop ook niet. Ik dacht: het is vast niks totdat ik me misselijk begon te voelen. Ik kon letterlijk NIKS meer eten. Bij elke sigaret die ik rookte, kwam ook heel m'n maag eruit. Op 20 december heb ik een test gekocht en die was positief ..  ik was zwanger. Ik heb het aan mijn ouders verteld en ze waren er niet blij mee. Ik wilde het heel graag houden ook al ben ik zo jong. Maar toen ik het aan hem vertelde, zei hij dat hij er niks van wou en dat ik het beter weg kon laten halen.

Ik heb zoveel nagedacht en mijn vader zei ook dat het beter was. Ik zocht steun bij mijn moeder in de hoop dat ze mij zou begrijpen. Ze stond aan mijn vaders kant. De feestdagen waren echt een hel, ik voelde me zo slecht en m'n vriend bleef berichten sturen 'ga naar de dokter', 'laat em weghalen'. We zijn uiteindelijk naar het ziekenhuis geweest en mijn abortus stond gepland voor 8 januari. Ik zag er zo tegen op, ik wilde dit helemaal niet, ik had geen keus.

De avond voordat het zou gebeuren heb ik heel veel gehuild, ik wist niet meer wat ik moest doen. De dag daarna werd ik ook huilend wakker.. dit was de dag.. de slechtste dag van heel mijn leven. We moesten twee uur rijden en toen kwamen we daar aan. Ik moest eerst twee pillen slikken; van de ene werd ik moe, van de andere kreeg ik buikkrampen zodat ik zou weten hoe het voelt na de 'operatie'. Na een uur ging ik naar de kamer waar het zou gebeuren en ik begon te huilen. Voordat ik door de narcose in slaap viel, schreeuwde ik: 'Ik wil dit niet, help me'. Na de operatie werd ik huilend en schreeuwend wakker. Ik voelde me zo alleen. Ik kwam thuis en alles voelde anders. Ik was/ben mentaal gebroken.

Het is nu maart 2018 en ik huil nog steeds, ik heb zo'n spijt en ik wou dat ik het terug kon draaien. Ik wil mijn kindje terug.

Lees meer verhalen