Meer tijd...

Mijn borsten doen zeer, 2 dagen over tijd. Het zal toch niet. We hebben veilig intiem contact, mijn man heeft zich net 2 weken ervoor laten steriliseren. Dit omdat we 2 kinderen hebben van 7 en 5. Voor mijn man is het compleet zo. Ik voel dat niet, maar vind dat ik ook tevreden moet zijn met 2 gezonde kinderen. En daarom leg ik me erbij neer. Maar dan.

Ik doe een test die ergens onderin de kast ligt. En ja hoor binnen enkele seconden slaat hij uit naar zwanger !! De schok die door me heen gaat is vooral blijdschap eigenlijk. Mijn man heeft ooit eens gezegd als het zo is en het overkomt ons dan komt het wel goed. Ik stuur mijn man een berichtje of hij naar boven wil komen. Hij is met de kids beneden. Ik laat de test zien met trillende handen. Hij is in schok, maar niet van blijdschap. Hij is heel duidelijk en is niet blij zacht uitgedrukt. We hebben allebei een tijdelijk contract, hij ziet allemaal beren op de weg. Hij denkt dat het ons uit elkaar zal drijven omdat hij er niet achter staat. Hij doelt erop dat het tot een scheiding zal komen. Dat is toch niet wat ik mijn andere 2 kinderen wil aandoen. 

Er gaat zoveel door mijn hoofd. Het is onmogelijk dat allemaal te verwerken. Daarbij gaat het gewone leven gewoon door. Werk etc. Ik merk dat het een enorme scheur tussen ons 2en veroorzaakt. Hoe egoïstisch zou het zijn om Te kiezen voor dit ongeboren kind. Alleen voor dat kindje. En daarbij een scheiding tot gevolg en dat heeft ook gevolgen voor mijn andere 2 kinderen. Ook zij zijn daar flink de dupe van. De 2 dagen die volgen zijn enorm emotioneel en ik vraag me af hoe ik die doorgekomen ben. Ik huil bijna constant als de kinderen er niet zijn en probeer me te verbijten als ze er wel bij zijn. Het zijn de moeilijkste dagen van mijn leven. Ik denk dat ik dat niet ga trekken om zo een zwangerschap voort te zetten. Zonder de steun van mijn man, hoe moet ik dat doen.. 2 jongen kinderen en zwanger en er dan alleen voor staan in zeker zin. Mijn man zorgt uiteraard ook wel voor de reeds bestaande kinderen in ons gezin. Ik bid voor hulp, maar het blijft stil. Ik voel me verscheurd...we praten tot diep in de nacht.

Ik voel dat er geen keuze is voor me. Ik bel de abortuskliniek op vrijdags en kan maandag al terecht. Ik krijg een intake, mijn man is mee. Eerst een echo, ik blijk 5weken en 1 dag te zijn. Ik kijk niet naar het scherm, wil je een foto mee vraagt ze nog. Net of het een leuke shoot is waar we vrolijk aanwezig zijn. Nee is dus mijn antwoord. De intake stelt niks voor, er wordt niet doorgevraagd. Ik antwoord ja en amen en krijg een pil aangereikt. Die zet mijn baarmoedermond open. Voordat ik het weet heb ik de pil in mijn mond gestopt.. Ik voel me niet als persoon zelf aanwezig daar, lijkt alsof het me overkomt en ik letterlijk geleefd wordt. 1 uur of 2 uur in de wachtkamer wachten, waar ook andere stellen zitten. Raar om te weten dat we als vrouwen allen dezelfde behandeling zullen ondergaan. 

Wat me verbaasd is dat er nog 2 stellen zijn die ook al 2 kinderen hebben. Die eigenlijk dezelfde keuze maken als ons. Voelt als saamhorigheid, maar eigenlijk wil ik dat niet voelen. Ik voel me beroerd en niet mezelf.. Er is geen weg terug.. Als we uiteindelijk aan de beurt zijn mag ik met ontbloot onderlijf in de beugels. Ik kijk constant mijn man aan, hoop en bid dat hij opstaat en zegt nee we doen dit niet. Mijn ogen smeken hem eigenlijk, maar hij ziet het niet. Hij ziet wel de pijn, maar niet wat ik echt van hem vraag. Dan kijken waar de embryo zit en curettage wordt toegepast. Alsof het niks is, floep en het is weg. Geen weg terug. Het is verdwenen, weggerukt uit mijn baarmoeder. Er moeten nog wat restjes van het weefsel weg gezogen worden. Dat is toch wel pijnlijk... Mijn man houdt mijn hand vast tijdens de ingreep, zo dichtbij en ook zo ver weg voelt hij. Als het allemaal schoon is, al voelt het eerder leeg mag ik me aankleden. We worden naar de naast gelegen kamer gebracht. Daar sluit de deur achter ons en komt ws de volgende vrouw in de beugels te liggen. 
Op moment dat de deur dicht gaat barst ik in tranen uit, ik voel me zo leeg letterlijk. Ik huil en huil en mijn man troost me. Zijn armen voelen toch ook veilig en vertrouwd. Maar wil ze eigenlijk ook weg duwen. Na een half uur en kopje bouillon verder komt er een verpleegkundige binnen die mijn tranen ziet. Ze vraagt of ik erge pijn heb ik mijn buik.. Nee is mijn antwoord. Maar durf ook niet te zeggen dat ik pijn heb ik mijn hart, mijn moederhart verscheurt door dit. Voel me machteloos en leeg. Ik zeg dat het toch wel wat met me heeft gedaan en het toch niet niks is. Ze is verder vriendelijk en knikt een keer. En dan naar huis, het bed in. De volgende dag kids ondergebracht bij oppas omdat mama zogenaamd de griep heeft. Ook meld ik me ziek op mijn werk met de griep. Gelukkig de 2 dagen erna vrij van werk. 

Een week later sta ik weer op de werkvloer, ik voel me geestelijk zo beroerd en leeg. Maar het is iets wat ik niet kan uitten. Het gemis en lege gevoel blijft. Nu anderhalf jaar later denk ik er nog dagelijks aan. Wat als ik nou meer tijd had gehad, ik had geen bedenktijd bij de kliniek omdat ik nog niet ver was. Wat als de zwangerschap nou wel had doorgezet. Was ons huwelijk dan gestrand. Soms lees ik van bekenden met vreugde dat ze een kindje verwachten. Dat vind ik zo ontzettend moeilijk. Vooral als het een derde kindje is. Ik huil er nog vaak om. Ik kan alleen mezelf schuldig houden voor deze keuze. Ik had het niet hoeven doen. Ik moet leven met deze keuze. Ik hoop dat ik mezelf ooit kan vergeven hiervoor. 

Lees meer verhalen