De juiste beslissing genomen?

Ik dacht bij mezelf, een tweede kindje dat zou fijn zijn voor mijn dochtertje en ook mijn partner zag het helemaal zitten tot het moment dat ik effectief zwanger was. Alle emoties overvielen mij: hoe moet ik dit gaan bol werken, ik kan het nu al amper, partner wou niet minder gaan werken, waar moet mijn kind dan naartoe, moet ik halftijds gaan werken ... Ik werd eerder overmand door verdriet dan door vreugde.

Abortus leek me de enige optie, aangezien ik nu al voor alles alleen sta. Na het gesprek werden de tekens thuis nog duidelijker: mijn partner was altijd weg, ik stond er nog meer alleen voor, geen begrip voor mijn zwangerschap, ok ik heb de juiste beslissing gemaakt. De dag van de abortus was een hel. De dokter was zeer bruut, ik wou er zo snel mogelijk weg en nu zit ik met het gevoel van wat heb ik toch gedaan? Zoveel mensen willen zwanger worden, ik krijg de kans en dan doe ik zoiets? Gaat mijn dochtertje later wel iemand hebben moest ik er niet meer zijn, bij wie ze terecht kan, gaat ze me ooit verwijten nooit geen broertje of zusje gehad te hebben? Plots gaat het op tv alleen nog maar over gelukkige zwangere vrouwen, ik zie meer zwangere vrouwen op straat dan anders en ik kan het gewoon niet aanzien. Hoe geraak ik hier ooit te boven?
 

Lees meer verhalen