Je bent niet alleen, welke keuze je ook maakt

Toen de huisarts me belde met de resultaten van de test leek het alsof ik in een nachtmerrie stapte. Ik was zwanger. Ik barstte in wanhopig huilen uit. Ondanks dat het net uit was met mijn vriend liet ik het hem weten. Hij gaf geen steun, dat was te verwachten... Vijf dagen later had ik een afspraak bij de kliniek. Alle medewerkers waren heel aardig en op die plek voelde ik ook geen schaamte voor wat ik zou gaan doen: abortus. Ik had van tevoren veel gelezen over de meningen over abortus en dat was iets waar ik erg van was geschrokken. Mensen die ons, mij, een moordenaar noemden. Een egoïst. Dom omdat ik het had kunnen voorkomen. Maar het voelde niet alsof dit klompje cellen in mij al een kind was. En begrijp me niet verkeerd, ik ben een heel gevoelig persoon, ik eet geen dieren en respecteer al het leven, maar voor mij was dit gewoon nog geen leven. En ik kon het ook geen goed leven geven. Zou het dan niet juist egoïstisch zijn om het te houden? Ik vind van wel. De keuze was voor mij heel duidelijk, maar door alle sterke meningen van anderen wist ik wel dat ik het beter voor me kon houden. Ook al was dit erg eenzaam.

In de kliniek werd een echo gemaakt en helaas... het embryootje was nog te klein om weg te halen. Ik keek op het scherm van de echo en ik zag niks meer dan een ovaal vlekje. Ik zou 2 weken later terug moeten komen. En die twee weken duurde lang! Ik kreeg last van zwangerschapskwaaltjes. Ik zocht meer informatie op en voelde steeds meer spanning voor de ingreep. Ik had zelfs dagen dat ik twijfelde aan mijn keuze. Maar toen was het moment eindelijk daar. De twee weken waren voorbij. Weer werd een echo gemaakt. Ik koos ervoor om deze keer niet naar het scherm te kijken omdat ik bang was dat het dit keer wel de vorm van een kindje had. De verpleegsters namen me mee en wezen me een bed. Ik moest erg huilen maar werd gerust gesteld. Een uur na het innemen van de pillen was het zo ver. Ik was nerveus, maar ik huilde niet meer. Toen werd ik in slaap gebracht terwijl de anesthesist me geruststelde en voor ik het wist was ik weg.

Ik werd wakker in het bed waar ik eerder had gelegen, en was erg in de war. Toen kwam het besef: het is voorbij... eindelijk. Ik moest lachen en huilen tegelijk en viel weer even weg. Toen ik weer wakker werd, voelde ik me nog steeds blij, opgelucht en vaag door de medicatie. Ik kreeg een kop thee en er werden wat dingen aan me gevraagd. Toen moest ik gaan. Voor mijn idee was ik pas 5 minuten wakker, maar de klok zei dat ik er al 20 minuten lag. Ik moest ruimte maken voor anderen, wat ik begreep. De verpleegsters waren heel aardig en zorgzaam en hielpen me waar nodig. Ik ben hun allen zo dankbaar.

Ik had gewild dat ik er met iemand over had kunnen praten die hetzelfde had meegemaakt. Of in ieder geval meer ervaringen van mensen had kunnen lezen. Voor praktische informatie, maar ook voor steun. En daarom deel ik dit. Je bent niet alleen, en welke keuze je ook maakt, vertrouw erop dat dat de juiste is. 

Merel

Lees meer verhalen