Had ik maar beter naar mijn hart geluisterd

Had ik maar beter naar mijn hart geluisterd... Morgen is het precies een week geleden; die donkere zwarte grauwe dag dat ik mijn kindje weg heb laten halen. Toen ik erachter kwam dat ik zwanger was dacht ik: 'wauw ik zwanger wat een wonder'. Maar mijn vriend en ik waren nog niet lang samen ohjee wat nu? Hoe gaan we dit rondbreien? Ik heb zelf geen makkelijk verleden achter de rug. 18 jaar lang depressies. Om het half jaar, waar ik nu net door schildklier medicijnen drie jaar vanaf ben en geen depressies meer heb.

Wel dus een hoop in te halen en te verwerken omdat ik dat hiervoor niet kon. Ook mijn studie ging niet. Nu was ik goed op weg met mijn vriend maar daarbij kwam ook kijken dat ik vanaf jongs af aan bindingsangst heb ontwikkeld dus hierdoor is een binding met iemand aangaan heel moeilijk voor mij. Ik kan niet precies uitleggen hoe het werkt maar het is geen kattenpies.

Soms denken mensen dat het onzin is, maar dat is het niet. Het is werkelijk een moeilijk probleem. Je moet jezelf opnieuw leren hechten. Toen ik net wist dat ik zwanger was kwamen allerlei angst gedachtes in me op wat met bindingsangst te maken heeft gehad achteraf. Je kan er niet helder meer door denken en dan ook nog je hormonen.

Mijn ouders reageerden shitzooi en mijn vader zei: 'je komt het huis niet in met een baby, dan verhuis je daar maar naartoe'. Mijn ouders hadden de studie voor mij voor ogen waar ik zelf ook veel zin in had. Ik voelde me niet gesteund maar beïinvloed op een slinkse wijze. Door al het bemoei heb ik besloten een abortus te doen. Ik dacht dit is beter voor mij en onze jonge prille relatie en de toekomst. Nu zit ik alleen maar vol met verdriet en had ik het maar niet gedaan en hoop ik dat het na verloop van tijd de wond wat zal helen. En bovenal hoop ik diep in mijn hart dat mijn vriend en ik nog zwanger worden en ik mezelf een mama kan noemen.

Lees meer verhalen