Geen spijt, wel genoeg te zeggen

Het is dinsdagochtend en ik neem plaats in een wat lege wachtruimte. Naast mij zit mijn vriend. Hij reikt mij het formulier aan dat ik moet invullen en dat doe ik. Of ik medicijnen gebruik, hart problemen heb, hoe oud ik ben, hoeveel ik weeg en als afsluiter mijn handtekening. Het bewijs dat ik achter mijn keuze sta. Een kleine 3 weken terug stond ik nog op Utrecht Centraal in het toilet met een zwangerschapstest in mijn handen. Mijn beste vriendin wachtte buiten op me, want dan konden we in ieder geval nog even 'van de zon genieten'. Ik liep met de test in mijn tas naar buiten. Mijn rugtas had nog nooit zo zwaar gevoeld. Daar konden schoolboeken, een laptop, blikjes bier voor op feestjes of al het andere rotzooi niet tegen op. En toen zat ik daar, naast mijn vriendin; 'Een volwassen vrouw van 22', die studeert, bij haar ouders in woont en nog steeds moeite heeft haar eigen wasjes te draaien.

Alle mogelijke scenario's speelden zich af in mijn hoofd: Het kon gewoon een verlate menstruatie zijn. Het was pas 7 dagen en eigenlijk was mijn menstruatie altijd iets later geweest. Waarschijnlijk had ik teveel gestrest. Gebeurt dat niet bij meerdere vrouwen? Of zou er uit komen dat ik een moeder zou worden en een kindje zou krijgen? Ik wilde niet kijken, want dan zou mijn toekomst bepaald zijn. Maar ik wist dat het moest. Te nieuwsgierig naar hoe mijn toekomst veranderen zou na een kapot condoom en uiteindelijk een test waar het antwoord op zou staan. Ik was zwanger... en blij. Ik was blij, omdat ik zwanger was, maar er was niemand met wie ik dat geluk kon delen. Mijn vriendin verwachtte dat ik zou huilen en dat ik zou breken. Dat was ook de bedoeling, maar dat gebeurde niet. Er zat een klein leventje in mijn buik, iets wat van mij was en naar mij op zou kijken. Iets waar ik onvoorwaardelijk van kon houden en dat wilde ik ook.

Ik belde mijn vriend op en vertelde hem het nieuws. Zonder te vertellen wat ik wilde en voelde, want we hadden het al besproken. Samen stemde we ver voor we het wisten in voor een abortus, in het geval dat het ooit zou gebeuren. We waren helemaal niet klaar voor ouderschap. We waren avonturiers. Nooit bang om te leven, omdat niets ons iets kon aan doen. Hij was duidelijk over zijn gedeelte van ons avontuur en daar paste geen kindje in. Ik zou een verwijsbrief halen bij de dokter, daarna een afspraak maken bij het abortus-kliniek en beloofde mezelf er nooit meer over te praten. Dat was moeilijker dan verwacht.

Eenmaal bij de dokter begon ik te huilen. Ik wilde voor het kindje zorgen, maar ik wilde geen alleenstaande moeder worden. Ik wilde mijn kindje meer bieden dan ik had, maar dat was simpel weg niet mogelijk. Ik wilde dat mijn liefde genoeg zou zijn, maar ook dat zou een leugen zijn. Dus wist ik dat ik voor een abortus moest gaan. Kiezen voor het kindje omdat het aan mij niets zou hebben. Ik vertel mezelf graag dat loslaten ook houden van is, omdat ik echt van dit kleine hartje hou. Genoeg om te weten dat het bij mij niet zou kunnen komen. Dat het een beter leven zou hebben als het er niet zou zijn.

Nu een week later, doet het enorme pijn. Ik heb geen spijt van de beslissing, maar er was zoveel wat ik nog had willen doen. Zo graag willen zeggen dat ik juist wel van haar hield en dat die liefde ervoor koos haar weg te halen. Dat die onvoorwaardelijke liefde, mijn lege moederhart wist dat dit het niet kon zijn. Dat mijn buik, ondanks alles, nog niet klaar was om een volmaakt kindje de wereld in te brengen. Ook mijn vriend heeft het er zwaar mee. Bang dat zij ons enige kindje zal zijn en dat we haar zo hebben weg gehaald. Dat hij spijt krijgt van zijn beslissing, maar de angst om een vader te worden was zo groot. Hij voelt zich een egoïst, omdat zijn angst hem over nam.

We hadden nooit kunnen zien wat dit kindje ons had kunnen brengen. Wie zegt dat er ooit een juiste tijd is voor een kindje? Een aantal nachten voor ik naar de kliniek ging had ik een prachtige droom. Ik stond boven op een heuvel, vol met gras en prachtige witte bloemen. De zon scheen hard en voor mij: een klein meisje, een jaar of drie. Blonde krullen danste rondom haar perfect ronde hoofdje, met blote voetjes huppelde ze in een stralend wit rompertje. Ik voelde me gelukkig, lachtte, hoorde haar lachen en rende achter haar aan... Net voor ik haar kon omdraaien, werd ik wakker... Haar naam zou Jip zijn en lieve Jip, ik hou van jou.

Lees meer verhalen