Elkaar weer gevonden

God wat waren we gelukkig.... Weer zwanger!! Zou t weer een knul zijn?? Vol verwachting gingen we voor de 16 weken echo. Eenmaal daar aangekomen, begon onze nachtmerrie. De man vertelde ons dat ons zoontje 6 vingertjes aan beide handjes had. We moesten ons niet teveel zorgen maken, want zoiets gebeurt weleens. Is ook een makkelijke operatie om het te verwijderen.

Ik wist wel beter... de ellende ging beginnen, Binnen 2 weken moesten we naar het ziekenhuis voor een uitgebreide echo en wat we daar allemaal te horen kregen was zo erg. Zoveel afwijkingen. Mijn buik was het enige wat onze zoon in leven hield. Hij was belast met trimosie 13. Een 'foutje' van moeder natuur tijdens de celdeling. Mijn wereld stortte in. Hoe kon dit? We hebben al een gezond kindje, waarom gebeurt dit?

Ons DNA moest gecheckt worden, niks mis mee. Hoe dan!! Compleet van de wereld zijn we naar huis gegaan. Alles was in een waas. Totdat de verloskundige belde en mij ging vertellen wat mijn opties waren. Een bevalling laten inleiden of een abortus. Wij hebben samen heel bewust gekozen voor abortus. Volgende dag gaan bellen en met 20 weken kon ik terrecht. Verschrikkelijk.

De dames waren echt superlief. Alleen ik werd zo hard huilend wakker dat de zuster mijn hand vasthield. Mijn man mocht er namelijk niet bij zijn. Ik moest mezelf eerst 'goed' voelen en toen pas mocht ik naar hem toe. Er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk. Het heeft mij bijna mijn huwelijk gekost. Ik was totaal mijzelf niet en mijn man ook niet. Beiden gingen we een andere weg in. Gelukkig hebben we elkaar weer gevonden. Nog geen jaar daarna bleek ik zwanger van onze dochter. Godzijdank geen afwijkingen. Onze dochter is nu 6 maanden en sinds 2 weken weet ik dat ik zwanger ben. We schrokken ons kapot. Nu 2 jaar later, ook weer in februari, ga ik weer een abortus laten doen. Hierna sterilisatie, ben 39 en heb 2 mooie, gezonde kinderen. Bijna niemand weet dit omdat ik me schaam. Maar het doet zo'n pijn....

Lees meer verhalen