Eenzaam

Eenzaam en eenzaamheid zijn de rode draad doorheen mijn pre- en postabortuservaring. Niemand die begrijpt wat je doormaakt. Niemand die je kent met hetzelfde verhaal. Eenzaam toen ik daar met de benen gespreid lag en mijn mono-monotweeling letterlijk uit mij gezogen werd. Ik was daar niet enkel helemaal alleen tijdens de "ingreep", maar ik voelde me ook alleen en oh zo klein. Ik sta nog steeds achter de beslissing die we namen, maar het blijft moeilijk. Met momenten ondraaglijk. Het heeft me veranderd, het maakte mij stiller, triester... Soms wil ik het uitschreeuwen: laat me allemaal gerust met jullie zever. Ik ben in de rouw! Maar niemand die het weet en dat maakt me nog eenzamer.
Ik troost me soms door mezelf te zeggen dat ze nu twee mooie sterretjes zijn die waken over mij en hun broers en zusje. Maar dat vertel ik niemand. Niemand die het begrijpen zou. Respect voor iedereen die dezelfde "ingreep" onderging. Niemand die dit voor zijn plezier doet. Waarom dan dat taboe er rond? Die eenzaamheid draag ik met me mee de rest van mijn leven. Mijn sterretjes zullen me steeds de weg wijzen in de donkerste dagen. 

Lees meer verhalen