Verdriet mag er zijn

Hallo,

Ik ben een meisje van 20 jaar oud en ben momenteel student en volop in de bloei van mijn leven. Zoals iedereen heb ik op deze leeftijd ontzettend veel dromen die ik nog wilde verwezenlijken. Toen ik hoorde dat ik zwanger was, stortte mijn wereld in. Gevoelens van ongeloof en tranen kwamen naar boven. In mijn situatie kon ik het ook absoluut niet maken. Geen werk, geen vaste relatie, geen woning...

Iedereen heeft wel een ideaalbeeld over hoe je als ouder je kinderen wil laten groeien. Als ouder wil je voor je kind het aller beste. Dagenlang heb ik met twijfel gezeten en overwogen om het kindje te houden. Ik was heel pril, zo'n zes weken. Ondanks dat het zo pril was, heb ik ontzettend veel liefde gevoeld voor het kindje en het zal voor altijd in mijn hart blijven.

Ik hoop dat ik het ooit een plaatsje zal kunnen geven, maar vergeten doe ik nooit. Diep vanbinnen schreeuwde alles in me om het kindje te houden maar het is mijn verstand dat het heeft overgenomen van mijn emoties en gevoelens. Ik wil dan ook alle vrouwen die dit moeten meemaken een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen en gevoelens van verdriet mogen er zeker en vast zijn. Heel veel liefs en sterkte aan iedereen!