Het verdriet blijft

In maart 1979 kwam ik er op 17-jarige leeftijd achter dat ik zwanger was. Dit was nog in een tijd dat het schande was om ongehuwd zwanger te worden, sex was een groot taboe, zeker in het gezin waarin ik opgroeide. Ik woonde nog thuis, in een groot gezin met een meer dan dominante vader. Zijn wil was wet. Uiteindelijk kreeg mijn moeder het in de gaten dat ik niet ongesteld werd, dat hield ze blijkbaar bij, ik had immers al een geruime tijd een vaste vriend. Ik was naïef en had dit niet in de gaten. Al snel werd er een zwangerschapstest gedaan door mijn moeder en toen inderdaad bleek dat ik zwanger was, was het hek van de dam. Mijn vriend werd zeer onheus bejegend en schandalig behandeld. Voornamelijk door mijn vader.
Er werd een afspraak gemaakt bij de huisarts en zonder dat mijn mening telde of die van mijn vriend, werd er door mijn vader besloten dat er een abortus moest komen en wel zo snel mogelijk. Stel voor dat mensen uit de buurt hier achter zouden komen, schandalig gewoon, aldus mijn vader destijds. Mijn moeder hinkte op 2 gedachtes, maar abortus vond ze wel heel erg heftig. Maar mijn vader besliste en maakte een afspraak in een abortuskliniek in Utrecht. Op de bewuste dag gingen mijn beide ouders met me hier naar toe. Ik was op dat moment te jong en onwetend om te beseffen wat er nu precies ging gebeuren. Voelde me ook gehersenspoeld; er werd continu tegen me gezegd dat ik me moest schamen omdat ik sex had gehad, mijn ouders zorgden ervoor dat ik me vies en bezoedeld voelde. Ik schaamde me enorm. Mijn vriend was kapot van verdriet, hij werd behandeld als een stuk oud vuil door mijn vader en er werd totaal niet naar hem geluisterd. Mijn vriend wilde dat het kindje bleef en dat we snel hiervoor zouden gaan trouwen. Maar mijn ouders wilde hier niets van weten, het kindje moest weg en ik moest thuis blijven wonen. Een huwelijk tussen mijn vriend en mij zou totaal geen kans van slagen hebben, laat staan dat we een kind konden laten komen en opvoeden.
Eind maart 1979 is de abortus gedaan, vlak voor mijn 18e verjaardag. Mijn vriend en ik dwongen af dat we ons begin mei 1979 wilden gaan verloven en dat we in het jaar daarna wilden gaan trouwen. Mijn ouders stonden niet te springen maar wisten dat ze enigszins een gebaar moesten maken naar ons beiden om het weer een beetje goed te maken. Zo geschiedde allemaal en dit is inmiddels ruim 41 jaar geleden.
Inmiddels kan ik dan ook spreken van mijn man; wij waren onlangs 40 jaar getrouwd. Wij hadden een kind kunnen hebben van bijna 41 jaar oud en dat die er niet is hebben we nog altijd veel verdriet van, het heeft ons ons hele huwelijk achtervolgt, we hebben er vreselijk veel verdriet van gehad dat ons eerste kindje samen niet geboren mocht worden. Mijn man heeft zo'n enorme geestelijke knauw aan overgehouden, dat hij nooit meer een echte band heeft kunnen hebben met mijn vader, er heerste altijd een bepaalde spanning. Ook zoals ik tegenover mijn vader stond. Hij heeft ons leven kapot gemaakt met zijn dominante gedrag en dat is en blijft onverteerbaar. Wellicht zijn we ook boos op onszelf dat we niet meer voor ons zelf zijn opgekomen. Het verdriet blijft, een zwaardere straf is ondenkbaar........