Sweet little angel

Ik had nergens last van. Mijn ongesteldheid was wel wat minder dan normaal. Ik vertelde dat aan mijn vriend en die vond dat ik maar voor de zekerheid een test moest doen. Ik zat toen aan de pil en ik kan niet goed tegen de hormonen van de pil. Ik krijg er misselijkheid en rare klachten van. Dus.. test gedaan, negatief. Wij best opgelucht, ongesteldheid was over en niks meer aan de hand. Een paar weekjes daarna kreeg ik hevige buikkrampen en moest ik weer ongesteld worden. Normaal heb ik nooit zulke erge buikkrampen, maar ik dacht dat dat kwam omdat ik de maand daarvoor bijna niet ongesteld was geweest.

Vrijdags op stage was ik heel duizelig geworden. Daarom heb ik maar een opkikker gepakt en 't ging wel weer. Zaterdags ben ik nog opstap geweest, zondags dacht ik een kater te hebben maar het werd steeds erger en erger. Ik dacht dat het een griepje was, maar sinds die donderdag kon ik niks meer binnenhouden. Zelfs 's nachts 3 of 4 keer uit bed om te overgeven. Zaterdag heb ik toch maar weer een test gedaan.. en ja hoor positief. Ik wist niet wat ik moet denken! Zag ik t wel goed? Ik heb er een andere test naast gehouden om echt zeker te zijn dat er positief stond..

Mijn vriend was bij mij en kon z'n ogen niet geloven. Daar zaten we dan.. Misschien hebben we wel een uur met z'n twee├źn naar dat ding staan staren. Wat moeten we nu doen? Hoe ver zal ik zijn? Wat moeten mijn ouders en zijn ouders denken? Toch maar meteen onze ouders ingelicht. Natuurlijk waren ze allemaal geschrokken maar niet boos. Wij konden er ook niks aan doen.. Ik slikte altijd keurig mijn pil. Maar goed, wat is nu de beste beslissing? Iedereen had het goed met ons voor en vond dat ik zelf de beslissing moest maken maar wel met een advies voor abortus. Ik zit in mijn laatste jaar van mijn opleiding, mijn vriend moet nog een jaar langer dan ik naar school.. We henbben geen werk en geen geld geen plek voor ons zelf.

Mijn eerste gedachte was 'ik hou het', zeker toen we naar de dokter waren geweest en een echo hadden laten maken. Het hartje klopte en ik was 9 weken. Toen ik dat had gezien was ik heel opstandig, niemand haalt dit bij mij weg!!! toch wilde mijn vriend het liever weghalen. Ik kon het hem niet kwalijk nemen. Hij dacht met zijn verstand. Het zou ook super moeilijk worden voor ons. Bijna onmogelijk. Maar voor mijn gevoel begreep hij mij totaal niet. Ik heb veel gesprekken gehad met mijn huisarts en mijn ouders en zag zelf in dat 't niet eerlijk zou zijn voor het kindje om op te groeien in zo'n situatie. Ik kan het kindje nog niks bieden.

Afspraak gemaakt bij de kliniek en daar ging ik dan met mijn moeder. Ik was doodsbang want ik had allemaal van die horror verhalen gelezen. Verschrikkelijk. De mensen daar waren heel aardig, de echo die daar gemaakt werd hoefde ik niet meer te zien. Ik had het er al moeilijk genoeg mee. Ik heb twee gesprekken gehad. Een alleen en een met mijn moeder. En daar ging ik dan, zonder narcose want anders moest ik nog een week langer wachten met weghalen. Van de spuitjes heb ik niks gevoeld maar de behandeling zelf (zuigcurrutage) is het pijnlijkste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik trok wit weg en ging bijna van mijn stokje... Het leek wel een horror scene.. Daarna hebben ze er meteen een spiraal in gezet. Daar heb ik niks van gevoeld. Ze hebben me naar het bed moeten dragen en ik moest toen een half uur uitrusten. Daarna naar huis.

Heel gek maar na de abortus was ik meteen niet meer misselijk. Ik voelde me weer mijzelf, ging weer leuke dingen doen en dacht dat ik 100% de goede keuze had gemaakt. Tot nu, 4 maanden erna.. spijt.. Nou ja, kan ik het spijt noemen? Ik weet natuurlijk niet hoe het was geweest als ik het had laten komen, maar goed. Het is sowieso een groot gemis. Zou het een jongen of een meisje zijn geweest? Hoe ver was ik nu dan geweest? Had ik al een buik gehad? Opeens is iedereen rondom mij zwanger.. Dat helpt ook niet echt mee. Ik word gek van gedachtes en mijn opleiding lijdt er heel erg onder. Ik merk dat ik mijzelf niet de tijd heb gegeven om het te verwerken en dat kom nu zo hard aan.

Als ik het over kon doen had ik het waarschijnlijk niet weg laten halen en mijn vriend ook niet. Wij zijn gelukkig nog wel bij elkaar en kunnen goed met elkaar praten. Natuurlijk komt onze tijd nog wel zodra wij alles eerst zelf op een rijtje hebben! Ik ga de volgende week weer naar de huisarts en dan vanuit daar verder om het te verwerken. Ik kan het nog niet goed een plekje geven dus ik moet hulp hebben maar gelukkig zie ik het zelf in! Xxxx