Straatfobie

Mijn verhaal speelde zich af in de jaren 80. Ik was niet jong en onbezonnen maar heette volwassen te zijn. Ik 'leefde' 5 jaar binnenshuis, was fobisch waardoor ik de straat niet meer op durfde. Mijn toenmalige echtgenoot ging mee als ik naar therapie ging. De sessies hadden geen enkel effect omdat ik niet durfde te praten.

Toen kwam mijn zwangerschap. In een briefje 'vertelde' ik dit aan de therapeut die er geen notie van nam, er gewoon niet op reageerde. Dat was mijn laatste sessie. Ik was de wanhoop voorbij. Het kon niet anders dan dat dit kind niet zou kunnen komen want ik zou niet naar de winkel durven om een pak luiers te kopen. Helaas ging mijn echtgenoot daarin mee. Toen waren er ook al de zoveel dagen bedenktijd en die waren verschrikkelijk omdat ik geen andere keus voor mij zag en er nog dagen (alleen) mee rond moest lopen.

Bij de kliniek aangekomen werden er vragen gesteld en onderging ik de abortus. In het bijkomvertrek kreeg ik een kopje thee aangeboden. De vrouw die mij dat gaf blijft voor mij een engel. Zij bracht mij, ik die in mijn eigen ogen de vreselijkste daad had begaan die een mens kon doen, een kopje thee! Niet om de pijn maar om haar lieve zorg kwamen de tranen.

Niemand in mijn verdere omgeving wist ervan, familie niet, vrienden niet. Ik was nadien gewoon heel erg ongesteld. Wat ik zo erg heb gemist in die dagen is de ondersteunende steun van mensen om mij heen, de huisarts, mijn toenmalige echtgenoot, de therapeut. 'Allen' gingen zij met mij mee in mijn beleving het niet te kunnen verzorgen.

Ik had zo graag iemand gehad die er met mij voor had willen gaan. Die mij de woorden, het vertrouwen en de hulp had kunnen geven dat het wel goed zou komen, dat dit kind juist een begin zou kunnen zijn... Het is makkelijk praten achteraf maar nu kan ik zeggen dat ik het heel jammer heb gevonden dat men mij liet begaan.

Ik ben zelf uit mijn fobie gekomen. Het verdriet, de pijn en de nog altijd diepe kinderwens hielpen mij daarbij. Nog altijd denk ik aan dat kindje en vind ik het spijtig dat er op dat moment niemand in mijn buurt was die sterker in het leven stond dan mijn angst. Ik kan nu (voor mezelf sprekend) ook zeggen dat dat een begin van het einde van mijn huwelijk was.

Wanneer een leven dat uit liefde wil komen weggehaald wordt, laat dat sporen na. De naweeën van een abortus blijken pijnlijker dan die van een bevalling, is mijn ervaring. Drie jaar na deze abortus beviel ik van mijn 'eerste' kindje want voor mijn gevoel is er nog altijd een echt eerste kindje.