Spijt maar tweede kans

Lieve dames. Ik zal gelijk beginnen met mijn verhaal. Mijn naam hou ik liever anoniem maar ik ben op dit moment 20 jaar oud. Ik wil graag mijn verhaal kwijt aan iedereen die nu in verwachting is en aan de dames die al moeders zijn.

Hier komt het dan: In de maand december woonde ik al 5 maanden alleen in mijn eigen huisje, en werkte ik fulltime bij mijn bijbaan waar ik pas een vast contract had gekregen. Ik had weer een beetje vastigheid en structuur in mijn leven na een rottige tijd dus besloot ik om mij in te schrijven voor een nieuwe opleiding die in februari zou beginnen.

Ik had pas een vriend (26) die ik al wel jaren kende. Hij kwam vaak bij mij over de vloer. In december werd ik met de kerstdagen 20 jaar oud. Het waren de feestdagen dus er was veel eten en het waren lange dagen. Na de kerstdagen was ik vermoeid, humeurig en misselijk maar ik dacht dat het kwam van al dat eten en de lange dagen. Ik was zo humeurig dat mijn vriend mij vertelde dat hij me even zou laten zodat ik kon afkoelen.

Op woensdag 30 december was het eindelijk weer de eerste dag dat ik moest werken. Ik voelde mij nog steeds niet goed. Ik vertelde dit aan een collega van me. Ze vertelde me dat ik zwanger was en dat ik een zwangerschapstest moest halen, net zoals mijn vriendin mij eerder vertelde. Ik dacht nee joh, is nergens voor nodig, maar ik ben toch voor de zekerheid direct na mijn werk een test gaan halen.

Ik deed de test, legde het in de badkamer en liep weg. Ik moest 5 minuten wachten maar ik wachtte 10 minuten voordat ik terug ging om de test te bekijken. Hier kwam ik tot mijn schrik dat ik inderdaad zwanger was. Ik barste in tranen uit en belde mijn vriendin op. Ze vroeg me of ik het al aan mijn vriend had verteld. Dat was niet het geval. Direct na dat ik mijn vriendin had gesproken whatsappte ik mijn vriend dat we moesten praten. Ik was bang voor zijn reactie maar dit is wat hij zei: ik heb al mijn vermoedens over wat het gaat. Ik was verbaast en vroeg over wat dan? ‘Je bent zwanger,’ antwoordde hij hierop. ‘De afgelopen dagen deed je al zo humeurig en dat is normaal nooit.’

Op donderdag 31 december 2016 deed ik in de ochtend nog een keer de test. Het was weer positief. Hierna belde ik de dokter. Ik kon in de middag langskomen. Ik bleek 9 weken en 2 dagen zwanger te zijn. Ik belde direct mijn vriend na het doktersbezoek. Hij vroeg me wat ik wou. Ik zei direct dat ik het niet wist.

Ik had twijfels omdat ik net mijn dingen in orde had en weer structuur had in mijn leven. Ondanks alles vertelde hij dat hij achter mij zou staan. Achter elke keuze die ik zou maken. Ik kon kiezen, en kreeg een redelijke bedenktijd van 7 dagen. In mijn bedenktijd begon ik mij te hechten aan het wezentje dat in mij groeide. Het maakte me kapot. Ik raakte in paniek. Ik had niemand die me zou kunnen helpen in mijn familie.

Ik wou weer naar school om nog 1 diploma op zak te hebben. Ik had geen schulden en ik redde alles net op het nippertje. Hoe ga ik dit doen? Ik kon bij niemand terecht dus ik vertelde mijn vriend dat het beter was om deze keuze te maken ondanks dat ik tegen abortus ben. Hij snapte me, want hij weet in wat voor situatie ik zit en zijn familie is er ook niet om te steunen, omdat onze beide families in het buitenland wonen. Mijn vriend werkt fulltime. Ik zie hem misschien 2 keer in de week als ik geluk heb. Dinsdag 19 januari 2016 bracht mijn vriend mij naar het abortuskliniek.

Ik vertelde hem in de auto dat ik dit alleen wou doen. Hij bleef aandringen dat hij er is en vragen of ik het zeker weet. Ik bleef bij mijn punt. Ik stapte uit de auto en daar ging ik dan. Nadat onder narcose mijn kind was weggehaald werd ik huilend en schreeuwend wakker in een aparte kamer. Ik belde mijn vriend huilend op dat hij me weer kon ophalen.

Binnen 1 uur haalde hij me op en bracht hij me naar huis en legde mij in bed. Het was een moeilijke periode in mijn leven. Ik begon weer met een nieuwe opleiding waar ik herinnerd werd aan het weghalen van mijn kind, omdat ik allemaal moeders in mijn klas heb zitten.

Het is nu 23 mei 2016. Ik denk nog vaak aan de keuze die ik heb moeten maken. Ik voel een leegte en spijt. Als ik had geweten dat er veel instanties zijn waar ik terecht kon zodat ik niet financieel in de schulden zou raken dan was nu nog zwanger.

Tussen mij en me vriend is de band alleen maar sterker geworden. We zijn nu bijna een jaar samen. Hij staat nog steeds achter me en hij is er voor me wanneer ik het moeilijk heb. Er zijn dagen dat ik het niet zie zitten. Ik haal ondanks hem nog steeds goede cijfers en ik kan geen betere vriend wensen.

Dames die in verwachting zijn, wees niet bang om je kind te houden. Ik was dat wel en heb vaak genoeg spijt van mijn verlies, want het liefst had ik nog steeds mijn kleine. Er zijn genoeg instanties waar je terecht kan. Ik zie dit als een tweede kans om te doen wat ik wou doen zoals naar school gaan en zo maar dat kan ook met een kind. Alleen vraagt het om ietsje meer werk dan zonder een kind.

Ik voel me af en toe leeg maar ik weet bij mijn eerst volgende kind dat het anders zal zijn.