Spijt. Enorm veel spijt

Ik was 20 toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Mijn vriend en ik waren nog maar 2 jaar bij elkaar, zaten alle 2 nog op school en woonden allebei nog bij onze ouders. Heftig en heel zenuwachtig was ik toen ik het vertelde aan mijn vriend. Wat nu? Zijn wereld storte in, ik zag in zijn ogen dat al zijn plannen in duigen vielen. Nu vertellen aan de ouders, mijn vriend huilend in de armen van zijn moeder. "Ik wil dit niet."

Daar sta je dan als jong volwassen meid... Verscheurd omdat je je liefde zoveel verdriet ziet hebben en dat iedereen zei: "Het is jouw keuze maar de beste keuze is..." Ik hield me enorm groot, en zei dat ik het ook niet wilde en dat de tijd niet rijp was. Maar diep in mijn hart... Mijn ouders hadden dezelfde reactie: "Het is jouw keuze, maar de beste keuze is..." Ik was nog niet zo ver zwanger ik denk nog maar 6 weken, maar toch je lichaam veranderd! Je hormonen. De keuze was gemaakt. Abortus. Ik wou dit niet alleen doen. Ik wou niet dat m'n vriend bij mij weg ging als ik het kindje zou houden.

Samen gingen we naar de kliniek. Ik kreeg de abortuspil, thuis afgewacht en is het uiteindelijk afgekomen, een klein hard bolletje. Met vlokjes en vlies. Zoiets vergeet je nooit en staat op je netvlies gebrand. We konden er gelukkig samen goed over praten en ik kon lekker uithuilen. Jaren later heb ik dezelfde vriend, en ondertussen wonen we al een tijdje samen en we hebben allebei een vaste job! Een toekomst opgebouwd samen!

Yes! Zwanger en zeer welkom. Nu hebben we een prachtige zoon! Maar nu komt het. Het verdriet, als ik naar mijn zoon kijk bedenk ik me, hoe heb ik het ooit over mijn hart gekregen om mijn 1e kindje af te Laten breken? Welke moeder doet nu zoiets? Het verdriet dat het een grote broer of zus geweest had kunnen zijn voor onze zoon. Het komt nu allemaal naar boven, zeker als ik naar mijn wonder en wolk van een zoon kijk. Spijt. Wat heb ik gedaan? Zou je op mij lijken of op je papa of op je broertje? Spijt dat ik naar anderen heb geluisterd. De druk lag zo hoog. Spijt van wat je had kunnen zijn, als een moeder nu. En als jong meisje toen... Ik had het nooit moeten doen...