Spijt

Beste lezers,

Ik besluit nu, na anderhalf jaar mijn verhaal te delen met jullie. Mijn verhaal heeft (nog) geen mooi eind en zit ook niet vol met aanmoedigende teksten en steun. Ik adviseer hierbij iedereen die mijn verhaal leest om over een abortus heen te komen of wanneer je op zoek bent naar hoop om hier overheen te komen om dan ook niet verder te lezen.

Ik ben Sam. Een 26-jarige vrouw wiens leven draait om het willen hebben van een baby. Elke maand weer is er teleurstelling bij de eerste maagkramp, de eerste druppel bloed. Ik heb oprechte haat jegens mijn menstruatie. En te vaak haat ik mijn vriend voor het niet willen van een baby met mij. De eerste keer dat ik zwanger bleek te zijn kwam als een verassing voor me. Ik had namelijk in het verleden vaker onveilig seks gehad met alle risico van dien en dacht altijd eigenlijk ergens geen kinderen te kunnen krijgen. Wat me toen niet zoveel deed ik was immers geen baby-persoon. Nu was ik het dan wel ineens. Zwanger. Een baby verwerkt met de liefde van mijn leven. Wat een zegening.

Maar aan mijn blije gevoel kwam al snel een einde. Ik, die na 2 jaar werkloosheid eindelijk een baantje had, bergen met schulden en nog thuis bij mijn ouders woonde. In plaats van te denken in mogelijkheden zag ik obstakels. Hoe zou ik voor een baby kunnen zorgen op mijn zolderkamer? Waar ga ik de middelen vinden om voor hem/haar te zorgen?

Nu 2,5 jaar later kan ik mezelf nog steeds voor mijn hoofd slaan. Wat bezielde me door zo te denken? Had ik geen familie en vrienden die mij hierin zouden ondersteunen? Dacht ik echt dat ik financieel nooit meer vooruit zou komen? Is het hebben van een kind gebaseerd op jaarcijfers of uit moederliefde? Zou mijn baby echt tekort gekomen zijn? Ik zal dit nooit weten.

Toen ik het mijn vriend vertelde was ook hij sceptisch en nog niet klaar voor het hebben van een baby. Iets wat ik zeker ook begreep. Zonder al te veel woorden besloot ik dan ook om een afspraak te maken voor een abortus. De weken vlogen voorbij en ik sliep veel. Echt verdrietig was ik niet en ik voelde denk ik vrij weinig. De dag brak aan en ik ben samen met een vriendin richting de kliniek gegaan. Eenmaal op de zaal was iedereen erg lief en al snel werd ik opgehaald. De kille kamer gehuld in metaal en zijn geur zal ik nooit meer vergeten. Er werd me alles uitgelegd en ik kreeg mijn roes. Toen ik wakker werd was het voorbij. Na de nodige maagkramp ging ik ergens wat eten met een vriendin en besloot thuis te gaan slapen. Diezelfde avond ben ik nog naar mijn vriend gegaan en hebben we een fijne avond gehad samen en het er eigenlijk nooit echt meer over gehad.

Iets minder dan een jaar was het weer zover. Ik werd niet ongesteld. Dit keer voelde het bitterzoet. Na al eerder zwanger geweest te zijn herkende ik meteen dat er iets niet goed zat. Alle symptomen waren weer aanwezig. Dit keer wat heftiger dan die eerste keer. Ik deed de test en deze bevestigde wat ik al vermoedde. Ik voelde alsof de aarde onder mijn voeten verdween. Ik wist wat er weer zou moeten gebeuren. Net zoals de vorige keer maakte ik weer mijn afspraak en wachtte de verplichtte aantal weken af.

Ik voelde me belabberd. Ziek. Ik was gesloopt. Ik vond het zo vreselijk oneerlijk dat ik me zo moest voelen en dit alles voor niets was. Er zou geen uitkomst zijn. Ik moest mij 8 weken mega brak voelen en kreeg daar niets voor in retour. Ik voelde me deze keer echt zwanger. Dagelijks legde ik mijn hand op mijn buik, wetende dat ik nog lang niets kon voelen maar het gevoel dat er iets in mijn buik zat, een klein klein baby’tje. Iets van mij, iets van hem bracht me een speciaal gevoel van rust.

Toen begonnen de twijfels. Wanneer ik een poging deed om te praten over deze twijfels met mijn vriend reageerde hij vaak fel. Dat het niet mogelijk was. Dat ik amper voor mezelf kon zorgen. Dat hij zijn kind niet genoeg kon geven zoals hij dat zou willen. Dat hij het gewoonweg niet kon. Maar ik dan? Was dit niet ook mijn kind? Had ik niets te zeggen hierover? Achteraf gezien had ik hem het laten moeten uitzoeken en voor mij en mijn baby moeten gaan. Ik heb gezien hoe alleenstaande moeders zichzelf gered hebben, hoe zij van thuiswonende meisjes naar zelfstandige op zichzelf wonende vrouwen gegroeid waren. Waarom zou ik niet deze vrouw kunnen worden?

De dagen voor de abortus braken aan en ik raakte depressief. Verdrietig. Ik wilde niet en toch ging ik. Helemaal alleen uit schaamte om diezelfde vriendin of welke vriendin dan ook mee te vragen pakte ik die ochtend de bus en vertrok naar de kliniek. Daar aangekomen sprongen de tranen in mijn ogen. Ik probeerde niets te laten merken, bang om omgepraat te worden wanneer ze zouden zien dat ik twijfels had. Er werd een echo gemaakt en gevraagd of ik deze wilde hebben. De domste fout die zij en ik konden maken. Elke week nog kijk ik naar dat wondertje in mijn buik. Te klein en onschuldig om te beseffen dat ik ervoor koos om nog voor zijn of haar leven begon daar abrupt een einde aan te maken. De egoïst. Daar waar je in films altijd te zien krijgt hoe meisjes die twijfelen heldhaftig voor de deur weglopen of uit die nachtjapon en stoel wegrennen, bleef ik.

Nu pas besef ik eigenlijk dat ik als persoon fouten maak in mijn leven en mijn onderbuik gevoel nooit beantwoord en de kracht mis om weg te lopen wanneer ik iets verkeerd doe niet in mij zit. Ik ren keihard mee, zelfs als het niet goed voelt. En dus bleef ik. Eenmaal in de slaapzaal aangekomen moest het allemaal snel snel. Ik had het rare vermoeden dat ik een stempel achter mijn naam had na aanleiding van de eerste keer want de lieve en steunende verpleegsters van toen waren ver te zoeken. Ik snel meegenomen naar die vreselijke kamer van toen en moest plaats nemen op het bed. Wat gewoon een te kort bankje is met 2 beugels om je benen in te leggen en je nog meer de grond in wilt zakken. Daar waren dagelijks misschien 100en kleine zieltjes voor en na mij uit hun veilige baarmoeders gezogen worden om vervolgens in een metalen bak te vallen en te stoppen met leven.

Toen ik wakker werd reed ik net die kamer uit. Ik zag bloed in mijn ooghoek en ik begon als een hysterische te huilen. Wat had ik gedaan? Op de kamer aangekomen huilde ik zachtjes onder mijn dekens uit schaamte en ik snapte niet waarom ik het weer zo ver had laten komen. Waarom ik als een ijskoude robot er weer voor gekozen had om mezelf en deze onschuldige baby dit aan te doen. De verpleegsters hadden hier weinig mee want na een paar minuten vonden ze dat ik op moest staan en het tijd was om me aan te kleden. Genoeg anderen die hetzelfde pad als mij moesten bewandelen dus mijn bed moest vrij komen. Wat een onmenselijke baan. Met de tranen nog stromend over mijn wangen liep ik zachtjes de trap af naar beneden en door de deur toe naar buiten. Mijn vriend wachtte verderop in de auto en het voelde alsof ik kilometers moest lopen om in zijn armen te vallen.

Zijn vermogen om met emotie om te gaan is ver te vinden. Hij blokkeert volledig wanneer iemand pijn heeft of ziek is en weet zich geen enkele houding aan te nemen. Het liefst rent hij ver ver weg tot alles weer leuk en gezellig is zoals het hoort. Ik kon dat toen niet opbrengen en ik weigerde om mijn emoties in te houden zoals ik dat die eerste keer gedaan had en hij zich niet ongemakkelijk hoefde te voelen. Ik huilde en huilde en het feit dat hij op mijn schouder aaide als zielige vorm van troost nam niets weg van mijn verdriet. Ik had spijt. We reden richting McDonalds en hij probeerde me enige troost te geven in de kipnuggets, waar ik altijd zo van hou. Ze konden me gestolen worden. Ik wilde mijn baby terug in mijn buik en er ongelofelijk veel van houden. Eenmaal thuis aangekomen lagen we in bed en ik voelde me verdoofd. Ik hoefde niets te zeggen. Ik wilde gewoon samen liggen. Hij moest kort daarna weg, had een belangrijke afspraak, kon niet blijven. Ik hoorde alleen maar bla bla bla en liet hem weg gaan. Daar waar er geen zorgen of pijn was en hij niet hoefde te denken aan de hel die ik doorstond.

Wat na die dag gebeurde kan ik me eigenlijk niet echt goed meer herinneren. ik voelde alles en niets. Het leven ging door en het moest zijn alsof er niets gebeurd was. Dat was het overduidelijk niet. Ik merkte al snel dat ik hier niet mee kon omgaan. Ik had niemand om dit mee te delen omdat ik mij zo diep schaamde voor wat ik gedaan had. Mijn ouders, vriendinnen, vrienden. Niemand. Met mijn vriend sprak ik er ook nooit meer over. Wat gedaan was was gedaan en het had geen zin om nog terug te kijken naar toen vond hij waarschijnlijk.

Ironisch besef ik me nu, want alle dingen die ik fout heb gedaan in onze relatie wat zich plaats vond in het verleden is voor hem altijd zijn grootste drijfveer om terug te halen in een ruzie. Wanneer ik dan begin over de pijn die ik vandaag de dag nog steeds voel door wat ik gedaan heb, mede dankzij zijn keuze is dan niet belangrijk genoeg om op door te gaan volgens hem. Na die dag is er veel mis gegaan tussen ons. Niets was meer hetzelfde al probeerden we. Ik heb sindsdien gigantisch veel dingen fout gedaan. Hem onterecht behandeld en veel gekwetst. Grotendeels omdat ik zo ben, iemand die domme fouten maakt en deze niet inziet maar ik denk ook onbewust omdat ik hem niet kan vergeven voor het feit dat hij geen kinderen wilt met mij. De vrouw waar hij claimt van te houden, ondanks mijn slechte kant. Was ik nooit zwanger geraakt had ik me daar denk ik nooit stil bij gestaan. Toch hou ik van hem. Immens veel. Ik heb nog nooit van een ander zo veel gehouden als dat ik van hem doe en een leven zonder hem kan ik mij nooit niet voorstellen. Er is niemand anders waar ik oud mee zou willen worden. Mee in bed zou willen liggen op een zondagmiddag of door aangeraakt wil worden. Maar is het genoeg? Kan ik hem ooit vergeven? Kan ik mezelf vergeven voor wat ik gedaan heb? Hoe zou het zijn wanneer wij met ons kleine wondertje van een jaar samen in bed lagen. Stapelverliefd. Zijn of haar zachte wangetjes en kleine handjes. Prachtige grote ogen en heerlijke geur. Pure onschuld. Iets van hem, iets van mij. Onze liefde, pijn in één prachtig babytje gewikkeld.

Ik voel me zo slecht. Elke dag weer. Hoe heb ik dit ooit kunnen doen. Hoe heb ik het ooit in mijn hoofd gehaald om mijn keuze, over mijn lichaam, mijn baby weg te laten halen op basis van zijn wil of twijfels over mijn financiële situatie? Ik kan nooit meer terug in de tijd. Ik kan nooit meer ongedaan maken wat ik deed. Ik zal nooit weten hoe mijn leven nu geweest zou zijn. Maar ik weet met heel mijn hart dat het niet uit zou maken wat ik bezit, waar ik ben, alleen of met hem. Zolang mijn wondertje bij me is, ben ik gelukkig. Niets overtreft dat, geen carrière, relatie, mooie woning of wereldreizen die mij zullen doen vergeten wat ik kon hebben als ik niet zo dom geweest was om te luisteren naar iets anders dan mijn hart.

Het ergste van dit alles is dat de tweede abortus ervoor gezorgd heeft dat ik een baarmoeder ontsteking opgelopen heb. Hier kwam ik iets meer dan twee maanden na de abortus achter. Tweeenhalve maand heb ik rondgelopen met een ontsteking in mijn baarmoeder. Iets wat waarschijnlijk van binnen genoeg schade heeft aangericht. Dus nu de vraag; zal ik überhaupt ooit nog zwanger kunnen worden? Zal ik na deze enorme fout voor de rest van mijn leven gestraft worden en kinderloos door het leven gaan? Dus nu, na al deze tijd. Waarbij ik nog steeds geen baby onder ogen kan komen. Het gehuil van een baby ervoor zorgt dat de tranen in mijn ogen springen. Mijn maag ineen krimpt. Ik moet blijven lachen. Blijven lachen bij het zien van babyfoto’s van vrienden en oprecht gelukkig willen zijn voor ze. Elke film waarbij iemand in die abortus kliniek ligt met zijn benen omhoog. Die walgelijke instrumenten en metalen bak. Die prachtige films en documentaires waarbij bevallingen zich uiten in pure blijdschap en daar tegenover mijn nachtmerries waarbij ik aan het bevallen ben en mijn prachtige baby in één krimpt tot de embryo waarin ik hem of haar vermoordt heb. De maandelijkse teleurstelling bij het opnieuw ongesteld worden. De dromen waarbij ik zwanger ben en wakker word met niets dan een lege baarmoeder en tranen.

Mijn toenmalige vriend en nu inmiddels ex die nu vader wordt en hier ongelofelijk blij en in alle staten mee is. Hoe hij met haar een zwangerschapstest deed en waarschijnlijk in pure vreugde haar vastpakt en zij samen opzoek gaan naar babyspulletjes. Haar buik zal groeien en hij zijn lippen en handen daarop plaatst. Die eerste echo samen. Zij samen in bed zullen liggen op die zondagmiddag met een prachtige baby in hun midden. Hij die ervoor kiest om haar een baby te geven. Ik die onwaardig genoeg ben om dat toen te behouden. Pijn. Constante pijn. Pijn die niet verdwijnt. Ik vertel dit verhaal niet om hem in een kwaad daglicht te zetten. Zijn keuze was die van hem. Hoe hij daarmee is omgegaan is zijn leven. Maar hoe ik daar mee in ging is iets wat ik mezelf nooit zal kunnen vergeven. Ik heb na die abortus veel fouten gemaakt. Ik heb hem enorm veel gekwetst met de dingen die ik gedaan heb. Achteraf gezien misschien veel dingen uit wraak voor mijn pijn. Ik kon niet begrijpen waarom niet. Waarom ik niet goed genoeg was voor hem om zijn baby te dragen. Ik heb hem dit vaak gevraagd maar tervergeefs. Ik zal daar nooit antwoord op krijgen.

Het leven is zoals het is. Ik wil echt oprecht blij zijn voor hem en haar maar de pijn verscheurt me van binnen bij de gedachte dat zij zwanger is. Hoe ik hier overheen ga komen weet ik nog steeds niet. Soms voelt het alsof de enige manier opnieuw zwanger te worden is. Van wie dan ook. ik weet dat dit slecht is maar wat wil ik toch zo graag een baby. Zwanger zijn. Een zwangere gloed over mij heen uitstralen naar de buitenwereld. Mijn buik die groeit. Cellulitis op mijn benen, littekens en opgezwollen voeten. Een lege bankrekening door alle luiers en babyvoeding. Een baby ter wereld brengen. Die pijn en liefde voelen. Slapeloze nachten. Onvoorwaardelijke liefde. Een kindje dat onvoorwaardelijk van mij houdt ondanks mijn slechte kant en ik onvoorwaardelijk van hem/haar hou. Saampjes met zijn tweeën gelukkig zijn. Is dat iets wat ik niet verdien omdat ik zoveel fouten heb gemaakt?  Misschien wel. Misschien kan ik dit niet meer. Nooit meer. Misschien kreeg ik twee kansen en heb ik die verbruikt omdat een ander daar niet achter stond. Misschien had ik voor mezelf moeten kiezen. Of misschien heeft God andere plannen met me. Misschien.

Sam