Soms een harde keuze maken

Vorig jaar in oktober 2012 had ik de beslissing gemaakt om de pil in te nemen. Ik had toen ook een vriend en vond het verstandig dat ik de pil zou nemen, want ik kan niet tegen het condoom. Dat doet namelijk zeer. Toen wij seks hadden was ik altijd in paniek omdat ik altijd in mijn hoofd heb dat de pil niet altijd 100% betrouwbaar is. Ik deed namelijk om de zoveel maanden een test het was altijd negatief!

In die tijd wou ik soms heel graag zwanger zijn had soms die fantasie, omdat ik al op mijn 17e alleen woonde en geen contact heb met mijn ouders en meer liefde wilde. Heel mijn leven is een tegenslag. Nu ik al een jaar alleen woon, heb ik alles in de hand; eindelijk mijn opleiding, mijn appartement enzovoort. Maar een maand geleden had ik een test gedaan en toen plots stonden er 2 streepjes! Ik was in shock, dacht dat ik het niet goed zag en geloofde het niet.

De dag erna heb ik een tweede test gedaan met hoever je eigenlijk was en er stond 4 a 5 weken zwanger! Ik was totaal in paniek. Mijn vriend was op vakantie voor 1 maand. Ik had het heel moeilijk, want ik wou een kind. Ik zou zeker een goede moeder zijn, want heb heel veel meegemaakt en heb mijn verantwoordelijkheid voor alles genomen, maar een zwangerschap is totaal anders omdat ik vind dat het u verantwoordelijkheid is wat er met jouw kind gebeurt. Het gaat over iets dat 80-90jaar meegaat. Het heeft een eigen karakter, een eigen wil. Daar had ik het moeilijk mee, want ik ben 18 jaar en ik zit in een opleiding.

Mijn leven is niet echt wat het is voor een 18 jarige. Toen ik het vertelde aan mijn vriend ontplofte hij van de angst, want mijn vriend wil nooit kinderen. Dus we hadden heel veel ruzie daarover. Hij kon er niet voor mij zijn. Met veel praten met mijn begeleiding heb ik ingezien dat de tijd niet rijp is voor een kindje. Je beseft het allemaal als het er is. Ik had heel veel fantasie, omdat ik nooit liefde heb gekend en dacht dat een kind dat zou vervangen maar eigenlijk is dat niet zo. Het is een grote verantwoordelijkheid en je moet maar toekomen en alles in huis hebben als je geen steun hebt van je familie. Daarnaast studeer ik dus het lukte allemaal niet.

Met pijn in mijn hart heb ik een abortus gepleegd. Ik dacht nooit dat ik dat zou doen of het mij zou overkomen. Nu is het 2 weken geleden gebeurd dat het weg gehaald is en elke dag denk ik er aan. Het belangrijkste vind ik dat je uw kind alles wilt geven en kan geven en als het niet lukt moet je soms pijnlijke keuzes maken. Ik denk altijd aan "mijn kindje" dat eigenlijk een vruchtje was. Toen ik abortus pleegde was het juist 2 maanden, dat was de opluchting. Het hartje klopte niet en in mijn ogen was het geen mens.

Voor de mensen die een abortus hebben gepleegd: denk aan de positieve gedachtes, dat uw kindje beter niet zou leven dan in een miserie en dat je bv geen steun hebt. Je staat er alleen voor; dat je nu geen geld hebt voor opvang, voor Pampers en eten! Er komen zoveel kosten bij. Het is een geschenk, maar weet dat het meestal een goede beslissing is dat je hebt gemaakt.

Begin aan een kind als je genoeg verantwoordelijkheid hebt en dat je er klaar voor bent op alle gebieden. Als je een kind wilt krijgen is er een groot verschil tussen fantasie dat je een kindje wilt of wanneer het echt gebeurd. Denk altijd aan het ergste, want het leven is onverwacht

TIP: als je een echo hebt van je kindje of vruchtje en je hebt abortus gepleegd, kijk naar de echo en praat tegen de echo: nu zal je jammer genoeg niet goed kunnen leven en je komt op een hele verkeerde moment en bespaar je alles wat fout is en leef in de hemel! En zal altijd van je houden en je zal je veel beter voelen, want ik doe het elke dag nog steeds en weet dat ik een verstandige beslissing heb gemaakt voor mezelf. Want een jongen kan er van doorgaan en doen alsof dat het hem niet interesseert, maar jij hebt je moederinstinct en jij zal er voor moeten zorgen.
Soms moet je een harde keuze maken en je krijgt misschien spijt, maar uiteindelijk is dat meestal de beste oplossing.

Lihlo