Schreeuw in leegte

Daar sta je dan, midden in een volle stad. Vol met mensen die ieder hun eigen verhaal hebben. Ieder zijn of haar eigen ervaringen, of beleving. De laatste tijd lopen mijn gedachten en acties vast. Niet zoals eerst, maar ik loop figuurlijk tegen een muur. Al deze mensen kennen me niet, weten niet hoe ik de afgelopen maanden heb ervaren en hebben geen idee wat er zich tussen mijn oren afspeelt.

Ik heb de neiging om het uit te schreeuwen. Niet om medelijden op te wekken of te shockeren. Alleen maar om mensen met hun neus op de feiten te drukken: er wordt zo ‘normaal’ gesproken over een abortus. Het ís niet normaal, het is een proces dat niemand vrijwillig zou willen doorstaan. Het gaat tegenwoordig zelfs zo ver dat jongvolwassenen het gebruiken als schreeuw om aandacht. Een abortus wordt onderschat, op zijn zachts gezegd. Hoe durf je als vrouw gevoelens los te maken bij anderen door te schreeuwen met een woord of term als abortus. Als ik een keus had gehad, had ik dit nooit mee willen maken.

Het is nu een paar weken geleden, en nu pas heb ik het gevoel dat het verwerkingsproces begint. Op het moment dat je de positieve zwangerschapstest in je handen hebt, switcht de knop naar ‘overlevingsstand’. Je weet wat je wilt, je weet met wie je contact moet opnemen en dat je het proces moet doorlopen. Nu de rust is wedergekeerd en je hormonen enigszins herstellen, voel je pas hoe heftig dit was. Of beter gezegd, hoe heftig dit is.

De keuze van mij en mijn vriend was eenduidig en helder. Hier kom ik ook niet op terug. Toch blijft er iets tussen je oren zweven wat zegt: "wat als..". Op geen enkele manier zou ik ‘het’ hebben willen houden, ook mijn vriend niet. Het enige wat wij een kind willen bieden zijn dezelfde kansen die wij zelf hebben gekregen, beter nog: meer. Ik beschouw het niet als een kind, ik beschouw het als iets dat in mij groeide. Iets dat de aanleg had om daadwerkelijk iets te worden.

Toch blijft dat onbeschrijfelijke gevoel. Het was iets van ons, iets dat zich ontwikkelde in mijn eigen lijf.  Hoe gek het ook klinkt; diep in mijn hart weet ik dat het kind een goed moraal zou hebben gehad. Het zou een prachtig mens geworden zijn. Dit is niet iets wat ik terughaal om met pijn in mijn hart terug te kijken op de ingreep. Het is voor mij een rustig idee. Buiten dat we het niet alles hadden kunnen bieden, was het een mooi mens geworden. Een mens met normen en waarden, een mens met inlevingsvermogen en doelen.

Ik betrapte mezelf op een gedachtegang die me bezig blijft houden. Toen ik uit het raam van de bus keek, bedacht ik me hoe mensen hebben gereageerd op het nieuws dat ik zwanger was. Tegelijkertijd ook de reactie op de keuze voor abortus. Het woord ‘abortus’ vind ik over het algemeen vrij cru. Hoogst waarschijnlijk door de lading die het tegenwoordig krijgt, zoals ik eerder vertelde. Ik bedacht me hoe ik zou reageren als iemand mij zou vertellen dat ze een abortus had ondergaan. Hoe kan het, dat veel mensen tegenwoordig als eerste denken: zou het echt zo zijn?Ik heb niet de neiging mensen te overtuigen van het feit dat het plaats heeft gevonden of mezelf te verdedigen. Als 22-jarige studente, hebben mijn vriend en ik de juiste keuze gemaakt. Toch kan ik zeggen, dat dit waarschijnlijk een van de moeilijkste processen zal zijn in mijn leven. Zoals ik ook aan vrienden vertel: ik twijfel niet aan onze beslissing, het knaagt alleen zo erg. De kwaliteit van mijn schoolwerk gaat achteruit, mijn focus is volledig verdwenen en alles wat ik wil is dat het weer wordt zoals het was. Het punt is alleen: dat wordt het niet.

De druk om alles weer op te pakken en zo ‘normaal’ mogelijk door te gaan is enorm groot. Je zou willen dat dit verwerkingsproces los zou staan van de verplichtingen in het dagelijks leven. Dat je de verwerking naast je deadlines en werk zou kunnen oppakken. Deze druk wordt deels opgelegd door de maatschappij, en deels behandeld als grootste prioriteit door mijzelf. Het gevoel dat er zo weinig mensen begrijpen wat je bedoelt, doet pijn. Het proces eindigt niet met de ingreep. Het stopt daar niet, het begint daar pas.

Ik kan met elke zekerheid die ik heb zeggen dat het goed komt, dat dit een plekje krijgt in mijn hart. Het kost alleen veel tijd, erg veel tijd. Ik hoop van harte dat ik deze tijd voor mezelf kan vrijmaken. Mezelf niet te pushen om weer ‘normaal’ verder te leven. Het zal vanaf nu ‘normaal’ worden, maar dan met een kanttekening. Op z’n tijd werk je ernaartoe om dat ‘normaal’ met kanttekening, het nieuwe ‘normaal’ te laten zijn. Deze gebeurtenis hoef je niet te vergeten, of te verdringen. Deze gebeurtenis krijgt een plekje, zolang je het niet uit de weg gaat of negeert. Natuurlijk hebben praktische zaken soms prioriteit, maar ga elk gevoel dat je ervaart niet uit de weg.

In psychologische termen: “Je verkrijgt een betere relatie met jezelf omdat je gestimuleerd wordt jezelf in de diepte te aanvaarden”. Dát is mijn doel.