Samen staan we achter de beslissing

Hallo liefste meisjes en vrouwen,

Ik weet niet of het hier de tijd en plaats is, maar ik zou jullie graag willen vertellen dat een zwangerschaps- afbreking niet altijd een triest einde kent. Ik wil jullie mijn ervaring meedelen en hoop dat sommigen onder jullie er moed uit kunnen putten.

Ik ben een meisje van 23 met, zoals dat wel vaker gaat, heel wat aan m’n hoofd: diploma(s) halen, stage zoeken, studentenjobben, nadenken over een echte job, een bij momenten heel moeilijke gezinssituatie… Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, ben ik tegen mijn eigen verwachtingen in in een soort van ‘rationele modus’ gegaan. Ik zag mezelf niet 7 maanden later een kind op de wereld zetten, met alle verantwoordelijkheid die daarbij komt kijken.

Anderzijds kon ik de emoties ook niet zomaar onderdrukken. Uiteindelijk is zwanger zijn méér dan een positieve uitslag op een test, ook al is het nog maar heel pril.
Mijn vriend en ik hebben alles heel open besproken, en ik weet dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat hij zo meelevend was. We hebben samen besloten om de zwangerschap te laten afbreken. We zijn nog jong, hebben geen (zicht op een) vaste baan, moeten nog diploma’s halen, zijn simpelweg nog niet in staat om financieel voor onszelf te zorgen – laat staan voor een ander.

Natuurlijk kon ik niet anders dan voelen dat iets dat we samen hadden gemaakt, al was het per ongeluk, daarmee ook ten einde zou komen. Maar op de een of andere manier kon ik die emoties een plaats geven en voelde ik dat ik achter onze beslissing stond.

Twee weken na onze beslissing heb ik een zuigcurettage gehad. Lag het aan het centrum en zijn lieve medewerkers of het feit dat mijn vriend zo dicht bij me was de hele tijd, ik heb de procedure niet als traumatiserend ervaren. Meteen erna voelde ik me opgelucht. Zo opgelucht. Tegen mijn verwachtingen in want ik zou er geld op hebben ingezet dat ik me vreselijk zou voelen.

Er zijn nu drie weken verstreken sinds de procedure en ik voel me beter dan ik ooit had durven denken. Ik voel dat ik de juiste beslissing heb genomen. Maar dat wil niet zeggen dat ik nooit denk “wat als...”. Ik voel me ook wel verdrietig en triest. Als je iets verliest, moet je altijd een beetje rouwen, ook al heb je zelf besloten om er afstand van te nemen.

Maar ik weet dat ik op een dag opnieuw een zwangerschapstest zal halen, en dat ik dan een ongelooflijke vreugde zal voelen.

Sterkte aan iedereen!

xxx Zanna