Praat over je abortus

Ik was net 18 toen ik erachter kwam dat ik zwanger was. Mijn menstruatie bleef uit, maar ik keek hier niet van op sinds me dit door stress wel eens eerder gebeurd was. Na een tijdje merkte ik dat ik vaker misselijk werd en dat ik niks meer wilde eten. Ik heb toen uiteindelijk besloten een zwangerschapstest te halen. De grond zakte onder mijn voeten weg op het moment dat ik zag dat de test positief was.

Mijn toenmalige vriend was meteen duidelijk en wilde een abortus. Ik dacht vooral aan het belang van het kindje en ik wist dat ik er toen niet goed voor zou kunnen zorgen en het niet kon geven wat ik zou willen. Vrij snel heb ik dus ook besloten om een abortus te plegen. Ik ben eerst naar mijn huisarts gegaan. Ik had een mannelijke huisarts met een duidelijke mening over abortus. Dit gaf mij het gevoel dat ik schuldig was en dat ik me moest schamen dat ik een abortus ging nemen.

Een week later ging ik naar de kliniek en heb ik besloten ook niet naar de echo te kijken. Ik heb een zuigcurretage gehad onder sedatie. Ik wilde er zo min mogelijk van meekrijgen. Toen ik wakker werd was er een gevoel van opluchting, maar ook van verdriet. Ik heb daarna alles opgekropt en er niet over gesproken.

Ik ben nu 1,5 jaar later en ik merk dat het nog steeds heel gevoelig is. Mijn nicht is vorige maand bevallen en het enige wat ik kon bedenken is hoe mijn leven er nu uit had gezien samen met mijn kindje. Op dit moment praat ik er nog steeds niet over, mijn nieuwe vriend weet ervan maar ik spreek me er nooit over uit. Soms voel ik me schuldig en vraag ik me af of ik een moordenaar ben, andere momenten sta ik volledig achter mijn keuze. Ik vind het nog steeds moeilijk om erover te praten, maar asjeblieft als je zelf een abortus neemt, praat erover. Je kan het alleen verwerken door erover te praten. Helaas doe ik dit te laat.

Lees meer verhalen