Een plaats geven

Hoi allemaal,

Januari 2012, ik stap in een nieuwe relatie. Mei 2012, desondanks gebruik van de nuva ring ben ik onverwacht zwanger geraakt. Ik had al een week in het snuitje dat er iets niet juist was.. misselijk, emotioneel worden voor de domste dingen (de hond die triestig kijkt) en noem maar op..

Toen de menstruatie uit bleef ben ik een test gaan halen. Op een maandagmorgen voordat ik naar het werk vertrek doe ik de test... BAM positief! Ik was alhoewel dit niet gepland was, toch wel gelukkig met het feit zwanger te zijn. Ik besluit om mijn baas op te bellen en een dagje vrij te vragen, yes gelukt! Dank u baas!

Na even weer tot mezelf gekomen te zijn, zoek ik mijn vriend op. We waren op dat moment 5 maanden samen, wat wel heel kort is om een kindje op de wereld te zetten, maar toch zag ik dit als positief. Hij was bij een vriend van hem. Ik bel hem op om te vragen of we naar huis konden gaan samen, en dat ik met hem ergens over wou praten. Hij had al een appartement en ik was al ingetrokken bij hem. Dit wou hij niet dus ging ik naar die vriend thuis. Mijn vriend deed de deur open en zag dat ik had gehuild. Hij vroeg me wat er was, dus kon ik niet anders dan het hem daar te vertellen. Zijn reactie was: "Ja ok, dan moet je een afspraak maken bij de abortuskliniek." Dit zonder erover te praten of te vragen wat ik wil...

Ik zei hem dat ik hier niet zeker van ben, en dat het zeker niet mijn eerste gedachte was, maar zijn besluit stond vast. De weken die volgde heb ik alleen maar geweend. Hij wou niet dat ik mijn moeder hierover inlichte, maar mijn moeder betekent enorm veel voor me dus ik had haar wel steun nodig. Hij heeft zelf aan niemand verteld.

Na veel hierover gesproken te hebben besloot ik toch om een abortus te kiezen (ik stond hier 60% achter). Al bij al waren we niet lang samen en had mijn vriend geen werk, dus hoe gingen we dit klaar spelen? Hij zei ook dat als ik het kind hou, hij wel ging blijven maar dan ging hij het kind haten.. (dusja welke moeder zou haar kind dit aandoen).

Ondertussen zijn we 1 jaar en 4 maanden verder, ik ben nog steeds samen met mijn toenmalige vriend, we leven naast elkaar. Hij zegt nog steeds dat ik hem de abortus verwijt terwijl ik dit niet bewust doe. Ik heb deze keuze gemaakt dus ik ben de enige die schuld treft. Ik heb me sindsdien niet meer gelukkig gevoeld. Ben15 kilo magerder en weet niet hoe lang ik dit nog kan volhouden. Er komt geen einde aan dit gevoel..

Iemand die tips kan geven om dit een plaats te geven? Ik ben ten einde raad.. Bedankt en sterkte aan iedereen!
P.s. wie twijfelt.. aub doe dit niet!