Aan de pil en toch zwanger

Wat een onschuldige avond was bleek achteraf een bizarre wending te krijgen. Ik ben aan de pil, vrijgezel en heb al lange tijd contact met iemand. We zien elkaar niet vaak maar er ontstond een mogelijkheid elkaar weer te zien. Het was fijn hem weer in het echt te zien. Weken later voelde ik me misselijk en in die week bedacht ik me ook dat ik nog niet ongesteld was geworden. Ik heb een zwangerschapstest gehaald en wat bleek: zwanger. Ongeloof. Hoe kan dit? Nee! De persoon met wie ik die avond was heeft een relatie met twee kleine kinderen. Ik zelf heb twee kinderen. Ik kon dit er niet bij hebben.

Een uur later had ik de abortus kliniek aan de telefoon. Dinsdag kon ik terecht. Die avond heb ik hem benaderd. Ik vond dit heel lastig. Ik kon hem niet gelijk telefonisch spreken laat staan elkaar even zien. Via de app heb ik het verteld. Tevens veel ongeloof. Hoe kan dit? Je bent aan de pil? ! Die avond ben ik naar een vriendin gegaan. Ze wist dat er iets was. Eenmaal binnen vertelde ik dat ik zwanger ben. Tranen vloeide. Een lange knuffel volgde. Laat op die avond had ik hem aan de telefoon. Hij wilde dit ook niet. Gelukkig waren we het samen eens dat een abortus de beste oplossing was. Hij was blij dat ik reeds een afspraak had gemaakt.

Die dinsdag is die vriendin mee geweest. Heel fijn vond ik het dat hij er ook bij was. Voor toch iets van bewijs voor hem, vragen maar ook een soort afsluiting voor hem. Het is nu een week later. Ik heb de eerste vier dagen veel gehuild. Voelde me somber, verdrietig. Heb ik het juiste gedaan, was ook een vraag die ik me stelde. Het gaat nu beter. Met hem heb ik nog wat contact maar ik weet dat we dit los van elkaar moeten verwerken. Het valt me zwaar. Het is het verwerken van een abortus maar tegelijk ook het verwerken van iemand voor wie ik gevoelens heb. Het zal nooit hetzelfde meer zijn. Ook al moest dit stoppen...het verlies doet pijn.