Pijn maar toch opgelucht

Ik voelde mij de laatste 4 weken heel erg futloos, misselijk... Ik nam mijn pil door dus ik kon niet direct weten dat ik zwanger was. Vanaf mijn laatste pil duurt het 2 dagen voordat ik mijn maandstonden krijg, deze bleven de hele stopweek uit. Paniek. Zwanger? Hoe kon dit, ik was altijd heel erg correct met het nemen van mijn pil. Ik heb direct een afspraak gemaakt met mijn huisarts om bloed te laten trekken.

De zwangersschapstest was positief, de hcg-waarde was heel hoog, wat wees op een verdere zwangerschap. Wegens studies, financiƫle problemen, kon ik het niet aan nu al een kindje te krijgen (ik ben 21jaar). Daarom maakte ik een afspraak in de abortuskliniek. Op de eerste afspraak krijg je een begeleidend gesprek en een echo. 2e shock, de echo liet uitwijzen dat ik al 11 weken zwanger was. Ik liet een abortus inplannen, de dag van de abortus zou ik 12 weken zwanger zijn. 3 maand, dat is geen klein vruchtje meer maar een minimensje.. Ondanks deze gedachten was ik heel zeker van mijn beslissing.

16/01/14. De dag van de zwangerschapsafbreking. Ik had heel veel zenuwen en was bang voor de pijn. Het zou weer typisch zijn dat ik heel veel pijn zou hebben. Helaas was mijn voorspelling ook juist. Ik was volgens de dokter een grote uitzondering waarbij het heel moeilijk en pijnlijk verliep. Doordat mijn baarmoederhals veel te smal was, deed de ingreep immens veel pijn. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Dankzij de goede zorgen van de verpleegster, de dokter en mijn vriend heb ik de ingreep goed doorstaan.

Ik ben opgelucht met mijn beslissing, maar ik moet zeggen dat ik er toch een heel traumatische ervaring opzitten heb.. Ook al was mijn beslissing 100% zeker, mentaal is het zwaarder dan verwacht, misschien door de pijn die ik doorgemaakt heb. Ik wens dit niemand toe. Even heb ik gedacht, ik heb een kindje vermoord. Ik wil meegeven dat je dit nooit mag denken. Een kind geboren laten worden in een situatie waarin het niet kan krijgen wat het nodig heeft, dat is erger.

Rosemary