Pijn...

Hoi, Ik heb 7 weken geleden abortus gedaan. Iets wat ik nooit van mezelf had verwacht dat ik dit zal doen. Ik heb al 3 kinderen van mijn huidige man, Ons eerste kindje kwam ook heel onverwacht, na 3 maanden scharrelen kwamen we erachter dat ik zwanger was. Toen die tijd ook gedacht aan abortus, maar dat ik dat kindje had gehouden was mijn beste beslissing ooit uit mijn leven. Nou 8 jaar laten, weer onverwacht zwanger. Mijn man en ik zitten in heel zwaar weer, ik zit al enige tijd niet lekker in mijn vel, met veel depressieve gevoelens, ik heb dit een aantal keer met mijn man besproken, maar hij luisterde niet naar me, ik kwam, wat ik ook deed, niet bij hem binnen. Vervolgens krijg ik contact met een man die wel naar mij luistert, dus jullie zien het al aankomen, ik krijg een korte affaire met hem. Dom van mij, heel dom... Mijn man wil me vergeven, alleen ik heb moeite, ik vind het zo erg dat er niet naar mij gehoord werd. Tevens heb ik ook last van burn-out/ overspannenheid klachten... Vervolgens krijgt mijn man problemen met mijn familie (door zijn eigen toedoen, hij komt niet meer bij mijn familie thuis, hier heb ik ook heel erg moeite mee, ik ben een echt familie mens. En dan, na al deze voorgaande ellende, raak ik zwanger, ik was nog zo oplettend en toch overkomt me dit ook... Ik zou nooit vreemdgaan in mijn leven en ik zou nooit abortus doen, en nou alles binnen een jaar... heel mijn leven staat op de kop. Ik voelde me psychisch al slecht, maar door de zwangerschap kwam ik mijn bed al helemaal niet uit, ik voelde me zo slecht en ik voelde zo geen steun van mijn man, hij zei wat mijn keus is, hij zal achter me staan, maar toch moet ik zelf de zwangerschap dragen. Ik had iemand nodig die me hielp en me stimuleerde... Maar ik voelde dit niet bij mijn man.. Ik weet dat alles teveel is, maar die abortus, het kindje wou zo graag bij ons zijn. Ik heb spijt, tuurlijk is er een stemmetje in mijn hoofd die zegt dat het beter is zo, maar ik voel pijn, elke dag. Ik raad abortus echt af, hoe erg de situatie ook is, het kindje wordt wel groot, desnoods in een pleeggezin, maar doe het jezelf niet aan. Ik doe het nooit nooit nooit meer, hoe vervelend de situatie ook is... het is doorbijten... maar leven met deze pijn is vreselijk. Ik heb 3 prachtige kinderen, maar in gedachten heb ik er 4. ik weet nog steeds niet of ik bij mijn man moet blijven, hij herinnert me aan mijn keus, als mijn relatie wat stabieler was geweest, had ik die abortus niet hoeven doen. Als hij iets meer naar mij geluisterd had, had ik het niet hoeven doen.... maar het is en blijft wel de vader van mijn 3 kindjes die wel bij mij zijn...