Opluchting om erover te schrijven

Hallo daar, Op 21 december kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn 3e kindje. Helemaal ongepland en totaal in shock. Eigenlijk wist ik het wel. Als je al ruim een jaar niet meer aan de pil bent en dan een keer onvoorzichtig bent dan krijg je dit. Van te voren toch bij R. aangegeven dat ik toch wel bang was omdat hij het kindje echt niet wilde. We hadden het al over abortus gehad en ik wist dat we voor een super moeilijke keuze stonden. Het houden en de kans lopen dat mijn gezin uit elkaar valt en de kinderen wel een papa hebben maar toch ook weer niet. Of het kindje laten weghalen en kiezen voor wat ik al heb: 2 super mooie lieve kinderen die ik voor geen goud wil missen en een man die er nu wel voor deze kinderen kan en wil zijn! En ook voor mij natuurlijk.

Op sommige momenten heb ik gezegd: ‘Kom laten we ervoor gaan!’, maar dan kreeg ik een reactie die je niet wil horen eigenlijk. (de hormonen gieren door je lijf)! Dus na veel praten samen en in gesprek te zijn geweest met Fiom hebben we samen besloten om voor abortus te gaan met heel veel pijn in mijn hart! Ik heb zo veel gehuild en doe dat nog steeds heel veel dat ik denk dat ik geen tranen meer over heb.

Op 5 januari zijn we naar de Casa kliniek in Eindhoven geweest. Ik had gekozen voor de abortuspil omdat ik bewust wilde meemaken dat het kindje uit mij kwam. Die dag moesten we om half 2 daar zijn, ik moest een formulier invullen en daarna werd ik geroepen door een arts die een echo zou maken om te kijken hoe ver ik zwanger was. Dat was erg heftig en heb echt enorm gehuild. Ze was wel erg vriendelijk en ik mocht de echo mee naar huis hebben. Klinkt misschien heel raar maar was en ben er heel erg blij mee. Ik kijk er nog regelmatig naar. Na de echo nog een gesprek over of ik het zeker wist en of ik er uit vrije wil was, gelukkig mocht R. overal bij zijn. Daarna terug bij de arts en daar mocht ik een eerste pil nemen die ervoor zou zorgen dat het niet meer zou groeien. Dat was het voor die dag. Ik had nog 4 tabletjes meegekregen die ik op 7 januari vaginaal moest inbrengen en die zouden voor een miskraam zorgen.

Pff, heftig. Lucht wel op om erover te schrijven. Dus donderdag 7 januari de cytotec ingenomen en moest een uur plat liggen. Daarna mocht ik weer van alles gaan doen. Dus na dat uur begon ik flink te bloeden en na anderhalf uur ben ik de douche ingegaan. Onder de douche dacht ik dat het vruchtje eruit was gekomen dus ik weer heel erg huilen. R. was gelukkig bij me. Ik mocht die dag niet alleen zijn. Hij is bij me onder de douche gekomen en heeft me proberen te troosten.

De volgende dag moest ik beginnen met de pil zodat ik niet weer een eisprong zou krijgen. Zo dom ben ik nu ook weer niet om meteen weer te liggen wippen zonder bescherming maar goed. Na 5 dagen ging het bloedverlies over in wat slijmerig bloed maar dan alleen in de avond. Ik dacht er nu helemaal klaar mee te zijn, maar niets blijkt minder waar.

Op 21 januari ging ik de kinderen van school halen en ik was te voet. Op de helft voelde ik wat in mijn broek ploppen. Ik dacht eerst dat mijn inlegkruisje niet goed zat maar het voelde niet goed. Ik kon niet zomaar terug naar huis dus stond aan school met een heel ongemakkelijk gevoel. Weer thuis meteen naar de wc gegaan en mijn gevoel zat goed; ik was dus net het vruchtje pas verloren. Ik was geschokt. Twee weken later pas. Er zat gewoon al een navelstreng aan. Mij was verteld dat het er vlokkerig eruit zou zien maar dat was dus niet zo. Eerst maar R. gebeld en die reageerde redelijk nuchter, al had hij dit ook zeker niet verwacht en zei dat het toch al mis was. (Was ook zo maar maakte het niet minder moeilijk). Daarna mijn moeder gebeld en die schrok er ook van. Zij en haar man zijn die middag even naar me toe gekomen gewoon even voor de steun.

In eerste instantie had ik het vruchtje in de prullenbak gegooid maar daar voelde ik me dus echt niet fijn bij. Dus er weer uitgehaald en in een bekertje gedaan van de dokter voor als je je urine moet laten controleren. Een vriendin van me adviseerde me dat ik het misschien kon begraven in de tuin. En dat heb ik dus ook gedaan. Moest eerst water koken om de grond los te krijgen. Voelde me wel beter toen ik het had begraven.

Twee weken later ben ik bij de gynaecoloog geweest en heb ik een spiraaltje laten plaatsen. Dat was ook weer behoorlijk confronterend, omdat er eerst een echo werd gemaakt om te kijken of alles eruit was, en dat was zo...

Nu een week verder voel ik me redelijk opgelucht maar vaak nog erg verdrietig en denk dat dit nog een hele tijd zal blijven.

Dit was het ben blij dat ik het hier heb kunnen zetten.