Onze twee kleine engeltjes

Vorig jaar leerde ik mijn vriend kennen, vanaf het eerste moment waren we een powerkoppel. Er zijn bij ons allebei al kinderen dus kwam het vrij snel ter sprake of we allebei nog kinderen wilden. We waren hier allebei heel duidelijk in, we wilden dit allebei niet. Het was goed zoals het was.

We gingen een heerlijke vakantie tegemoet en hebben enorm genoten met onze drie kinderen. Tijdens de vakantie voelde ik me wel vreemd en was ik vaak misselijk maar ik dacht dat dit door de warmte kwam.

Eenmaal weer thuis voelde ik me nog steeds vreemd en besloot om voor de zekerheid een zwangerschapstest te doen. Tot mijn grote verbazing was deze positief. Ik barste meteen in tranen uit want ik wist dat we dit al hadden besproken en dat we geen kinderen meer wilden. Met een bang hartje heb ik het aan mijn vriend verteld. Hij schrok ook enorm maar was super lief voor me. We gaan dit samen doen zei hij en ik zal er altijd voor je zijn.

In mijn hart en hoofd had ik al afscheid genomen van ons kindje zodat ik me er niet aan zou hechten in de wachttijd tot de abortus. Eenmaal in de kliniek bleek dat het niet één maar twee kindjes waren. De klap was nu eens zo hard, deed dubbel zoveel pijn. Volgens de dokter was het ene kindje al gestopt met groeien en zou het andere kindje het waarschijnlijk ook nooit hebben gehaald. Dit voelde ergens als een opluchting, als een juiste beslissing. Maar toch stroomde de tranen over mijn wangen. De lichamelijke pijn was niks ten opzichte van de geestelijke pijn. Maar ik wist dat het de juiste keuze was.

Tot op de dag van vandaag, nu een jaar verder blijft het pijn doen. Als ik naar mijn fantastische ventje kijk en zie wat voor een prachtige vader hij is voor mijn kinderen zou ik niks liever willen dan zijn kindje op de wereld zetten. Maar het is goed zo, we hebben de juiste keuze gemaakt. Maar toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan onze twee kleine engeltjes denk.

Mama houdt van jullie. Dikke kus.

Lees meer verhalen