Ons lief klein wondertje

2 september 2016. Dat was de dag van de abortus. Met pijn in ons hart hebben we ons lief klein wondertje weg moeten halen. De dag begon vroeg. Om 06:30uur vertrokken we van huis we moesten best een eindje rijden. Rond half 9 kwamen we aan bij de abortuskliniek, iets te vroeg maar wel op tijd. Ik meldde me bij de balie terwijl mijn vriend vroeg waar hij kon parkeren. Ze waren er super lief en heel behulpzaam.

Later werd ik naar de wachtkamer gestuurd en tot mijn grote verbazing zaten er heel veel jonge meisjes. Ik had een formulier meegekregen dat ik moest invullen. Er kwamen verschillende meisjes terug die foto's van hun laatste echo mee kregen. Op gegeven moment werd ik geroepen, mijn vriend moest alleen blijven wachten. Er werd aantal dingen gevraagd van hoe lang ik zwanger was enzovoort. Ik moest gaan liggen en er werd een echo genomen. Er werd niet veel gezegd van oh oke werd aangekeken en moest mijn schoenen aan doen. Ik kreeg niks van een laatste echo mee. Er werd gezegd dat ik mijn vriend moest roepen. We gingen in gesprek. Nadat we het gesprek hadden gehad zei de man die de echo deed; je wordt binnen een half uur geroepen.

Mijn vriend en ik namen plaats in de wachtkamer. We zaten net 2 minuten en ik werd al geroepen. Mijn vriend stond ook op om me te steunen , maar hij mocht niet mee. Hij moest antibiotica voor mij ophalen. We namen afscheid van elkaar, wat erg emotioneel was. De zuster sloeg een arm om me heen en zei dat ze me hielp en dat ze mijn vriend elke minuut op de hoogte zou houden. Eenmaal in de uitslaapkamer aangekomen, moest ik me omkleden en blijven wachten. Het duurde echt voor mijn gevoel uren. Er kwamen 2 vrouwen op de kamer die helemaal van streek waren. Op gegeven moment werd er gezegd dat ik op een aparte stoel moest gaan zitten zodat de chirurg er zo aan kwam. De chirurg die mij ophaalde was heel vriendelijk en er werd gezegd dat ik niet bang moest zijn. Ik had gekozen voor een roesje zodat ik niet alle ellende mee zou krijgen.

Toen ik wakker werd op de uitslaapkamer zag ik heel wazig dat er 3 mensen om mijn bed heen stonden. Toen ik eenmaal helderder werd, zeiden ze 'oh ze is wakker we gaan naar de gang'. Er kwam gelijk een andere zuster naar me toe. Ze vroeg hoe ik me voelde. Ik zei dat ik een hele zere arm had, was blijkbaar tegen de muur geschuurd. Ik kreeg er verdovende creme op. Toen kwam de zuster die me met alles hielp kwam naar me toe en zei 'je vriend is zo zenuwachtig ik laat hem weten dat jij bij bent gekomen'. Kreeg na een half uurtje thee en met een koekje en het duurde niet lang meer tot ik naar beneden mocht.

Eenmaal beneden bij mijn vriend aangekomen kregen we heel veel informatie mee voor mijn eigen huisarts en moest zo snel mogelijk een afspraak maken. Heb de hele weg naar huis geslapen. Eenmaal thuisgekomen heeft mijn vriend me naar bed gebracht en heel lief voor me gezorgd. De dagen erna was echt het vreselijkst; het verdriet, de pijn, schuldgevoel en heel slap. We hadden zoals ze zeiden een afspraak gemaakt bij onze eigen huisarts. Daar werd verteld dat m'n kindje in mijn buik al was overleden. Het ergste wat wij ooit hadden gehoord. En dat wij daarom ook geen echofoto mee kregen. Er waren onderzoeken gedaan en het bleek een meisje te zijn. Het is echt een vreselijke periode geweest.