Ondanks anticonceptie toch zwanger

Even kort, zodat je weet wie ik ben. Ik ben een studente, 23 jaar oud. Ik was op dat moment 22 en had een tussenjaar, ik was in therapie voor depressie. Mijn vriend en ik waren net een jaar samen, we woonden apart. Mijn vriend was toen 25 en inmiddels wonen we al een half jaar samen. Toen we erachter kwamen dat ik door mijn koperspiraaltje heen zwanger raakte, was ik bijna 8 weken. Op het moment dat de abortus plaatsvond was ik 11 weken zwanger. Mocht je mij herkennen in dit verhaal, vertel het me vooral. Ik sta er open in. Ik schaam me niet en vertel met liefde wat ik heb meegemaakt, als je bereidt bent te luisteren.  

Ik wil graag mijn ervaring delen, ik hoop dat het iets kan bieden voor degene die het nodig heeft. Voor degene die nu op het punt is in haar leven, het punt waarop er geen weg terug is. Je gaat een keuze maken die je leven verandert. Voor mij voelde het alsof die keuze snel gemaakt moest worden. Hoe meer uitstel, hoe lastiger de beslissing en hoe groter de twijfel. Met tijd groeide de verbondenheid en in mijn ogen zou het afscheid dus steeds moeilijker worden. Maar ik wilde de keuze niet te snel maken. Deze keuze beïnvloedt de persoon die je bent. En de persoon die je wordt. 

Het is een onmogelijke keuze. Een keuze waar je niet om gevraagd hebt. Het moeten maken van deze keuze tekent je. Want je weet wat sommige mensen van je zullen denken: Had je maar voorzichtig moeten doen; je weet dat het kan gebeuren. Sommigen veroordelen je alleen al omdat je überhaupt vindt dat je een keuze mag maken. Maar laat je er niet door beïnvloeden. Het gaat niet om hen, het gaat om jou en om jouw leven.

Ik had er geen flauw benul van wat zoiets met je doet. Hoe het voelt. Hoe je erdoor verandert. Ik had nooit verwacht me zó snel, zó sterk te hechten aan dat hartje dat ik kon zien kloppen op de echo. Dat warme gevoel, als ik mijn hand op mijn buik legde, wetend dat zich daarbinnen een leventje ontwikkelde. Zwanger raken was iets waarvan ik nooit had verwacht dat het me zou gebeuren, helemaal op dat moment, toen ik was overgestapt op een spiraaltje omdat ik mezelf en de pil niet vertrouwde. De situatie was te bizar.

Er was geen beslissing die de juiste was. Zowel het kindje houden als weghalen was niet goed. Rationeel gezien wist ik dat mijn situatie pleitte voor de abortus. We woonden niet samen, hadden pas een jaar een relatie. We hadden geen stabiliteit. We waren niet klaar, we hadden niets te bieden. Ik kon zelf amper mijn hoofd boven water houden door mijn depressiviteit.

Rationeel was het simpel, hoewel ik nog steeds geloof dat we het hadden gekund als we ervoor hadden willen gaan. Er zijn vrouwen die kinderen opvoeden met minder. Dat was mijn emotie die mijn verstand de andere kant liet zien. De emoties die kwamen als ik dacht aan dat beeld, aan de echo. Aan het gevoel. Dat sprankje hoop dat het was voor mij. Misschien had het zo moeten zijn? Misschien was dit een zegen, iets dat me richting kon geven, iets om voor te vechten?

Ik vond het ontzettend moeilijk. Mijn gevoel was zo duidelijk. Houd het. Dit is jouw kindje, dit kun je, het is echt niet onmogelijk. Maar mijn verstand was ook duidelijk. En iedereen om me heen ook. Achteraf heeft dit me toch beïnvloed. Op een bepaald moment voelde ik me zo alleen, omdat ik wist dat iedereen die ervan wist van me verwachtte dat ik het weg zou laten halen, omdat dat het beste was om te doen. Ik schrijf hier ook over ‘ik’ en niet over wij, ook al hebben mijn vriend en ik de beslissing ‘samen’ gemaakt. Dit omdat mijn vriend ook vanaf het begin al zeker was dat hij achter een abortus stond. Hij durfde de stap niet te nemen en wilde een kind alles kunnen bieden, iets wat toen niet binnen ons kunnen lag. Ik respecteer zijn keuze, hij heeft er goed over nagedacht en mij ruimte gegeven mijn eigen keuze te maken, maar door zijn standpunt lijkt het alsof ik degene ben geweest die de knoop heeft doorgehakt. Het was mijn beslissing. Ik voelde me daardoor alleen. Het leek alsof er niemand begreep wat dit voor me betekende, hoe ik al gehecht was en wat het met me deed. Ik voelde me zo machteloos… Moest ik dit risico nemen? Mijn hele leven zou veranderen, wat als het niet zou lukken? Hoe kon ik een kind het leven geven als ik er zo vaak over gedacht had of ik het mijne kon nemen? Was dat eerlijk?

Ik wist het antwoord. Ik wilde ook het beste voor mijn kindje. Stabiliteit, geluk, een goede toekomst. Het zou zo oneerlijk zijn om te hopen dat het me gelukkig zou maken, om zo’n grote druk en verantwoordelijkheid bij hem of haar neer te leggen. En ik was er niet sterk genoeg voor. Ik was niet sterk genoeg om in te gaan tegen mijn verstand, om in te gaan tegen alle meningen en om om te gaan met de opspraak die het zou veroorzaken. Om nog maar niet te spreken over alle veranderingen die ik en mijn vriend hadden moeten aanbrengen in ons leven, een compleet andere richting. Ik wist het.

Dit is dé beslissing geweest. De enige beslissing die ertoe deed, waarvan geen weg terug was. Definitief. Voor altijd. Ik had het lef niet om het risico te nemen en in het diepe te springen, dus ik koos de ‘veilige’ weg. Ik heb er lang over nagedacht, ik heb met veel mensen gesproken, we hebben alles aangegrepen wat ons kon helpen bij de beslissing. Uiteindelijk hebben we de afspraak gepland, op een ongelukkig moment, omdat we vonden dat het beter achter de rug kon zijn. Omdat het uitstellen het alleen maar emotioneel zwaarder zou maken.

Mijn vriend kon niet mee die dag. Dat is iets waar ik ontzettend spijt van heb, dat we dat moment hebben gekozen. Dat we er niet samen doorheen zijn gegaan. Hadden we maar gewacht, zodat hij mee kon naar de kliniek. Zodat hij er was als ik weer naar huis mocht... Hij kon pas ’s avonds laat bij me zijn. Ook hier voelt het voor mij het alsof ik het alleen heb gedaan. Ik was niet alleen, ik had vriendinnen mee en eenmaal terug op mijn kamer kwamen mijn moeder en zus langs. Maar hij was er niet en dat heeft, net als alle gebeurtenissen sindsdien, een grote impact gehad op onze relatie.

Het is zo belangrijk om het te delen. Ook na afloop. Als ik het over kon doen, zou mijn keuze waarschijnlijk niet anders zijn geweest, maar ik zou het niet nog een keer alleen kunnen doen. Houdt het niet in jezelf. Wat je gevoelens ook zijn, uit het. Ook al voel je spijt, verdriet, opluchting, blijdschap, onverschilligheid. Deel het. Het maakt de last zo veel lichter… Maak de keuze waar jij achter staat, maar maak hem niet alleen. Laat je niet beïnvloeden door hoe anderen reageren op je nieuws, hoe je voelt dat zij een bepaalde mening hebben. Spreek je uit. Jij bent belangrijk op dat moment. Jij en de vader. Niet alleen bij het maken van de keuze, maar ook bij de manier waarop, wie erbij zijn, wat je erna doet. Het draait om jou. Jij moet de rest van je leven door met de consequentie van deze ene beslissing. En consequenties zijn er, of ze nou positief of negatief zijn. Zoek hulp bij het maken van je beslissing, overweeg je opties, luister naar je gevoel, luister naar je verstand, luister naar anderen, praat… en beslis. Laat je niet tegenhouden door onzekerheid.

Het is onmogelijk om ‘de juiste beslissing’ te maken. Het is onmogelijk advies te geven. Iedere situatie is anders. Ik kan alleen mijn ervaring delen. Mijn keuze was moeilijk. Mijn keuze was misschien niet geheel de mijne, maar toch wel alleen van mij. Het leven met mijn keuze is nog moeilijker. Ik heb de foto’s van de echo’s nog, de echo die gemaakt is op de dag van de abortus. Ik heb soms de ontzettende dwang ernaar te kijken. Om mezelf te herinneren dat ik dit echt heb meegemaakt. Dat dat hartje echt klopte binnen in mij. We hebben ons kindje een naam gegeven en ik draag een armbandje, altijd, en soms kijk ik ernaar met een ontzettend verdriet. Maar soms kijk ik ernaar met een tevredenheid, dat ik blij ben dat ik het mezelf, m’n vriend en het kindje het niet heb aangedaan. Het blijft wel een verlies. Dat is moeilijk te verwerken, zelf als je achter de keuze staat. Ik heb spijt, maar ben ondertussen ook blij dat deze keuze gemaakt heb en een betere situatie kan creëren voor mijn eerste kindje dat ter wereld zal komen.

Wees niet bang. Wat je ook kiest, hoe het ook gaat en wat er ook gebeurt. Uiteindelijk, vind je jouw weg naar geluk. Dat geloof ik. Zelfs na deze heftige tijd. Je wordt gelukkig, of je kindje nou ter wereld komt of dat het in gedachten bij je blijft. Of je spijt krijgt van je beslissing of terwijl je blij bent met je keuze, geluk zal komen. Uiteindelijk heeft voor mij het realiseren en accepteren van mijn gevoelens en het praten erover erg geholpen. En het schrijven erover, zoals ik nu gedaan heb. Ik hoop dat het jou ook kan helpen. Dat dit lezen je kan helpen. Als ik zou kunnen, zou ik graag na de beslissing ook helpen, of in ieder geval luisteren. Ik zou zo graag meer ervaringen horen of lezen, welke beslissing je uiteindelijk ook hebt gemaakt, dus reageer alsjeblieft.

Veel liefs, en sterkte.