Oeps... Ik ben zwanger!

Ik was me aan het klaarmaken voor een lekker weekend weg naar Breda met mijn vriendje, nog voor zijn verjaardag. Ik had er echt ontzettend veel zin in. Het enige nadeel was dat ik op dat moment mijn maandelijkse feestje moest krijgen, dat zou toch wel een beetje roet in het eten gooien. Dus toen dat niet op gang kwam dat weekend was ik toch wel erg blij. Maar een week later was er nog geen drup te bekennen, dus ik begon me toch wat zorgen te maken. Ik was wel vaker laat, het gaat nou eenmaal niet altijd zoals het ‘’hoort’’.  Toch wist ik dat er iets aan de hand was, dus heb ik voor de zekerheid een zwangerschapstest gekocht.

Op vrijdagochtend 25 april deed ik de test. Het was overduidelijk: ik was zwanger. Hoe kan dat nou? Ik ben toch gewoon aan de pil? Ondanks dat die streepjes op de test onwerkelijk voor me waren, wist ik in m’n hart al langer dat het zo was. EN NU? Ik ben 20 jaar oud, moet nog drie jaar fulltime studeren, m’n relatie is niet stabiel genoeg, ik woon thuis, ik heb geen geld. Al die gedachten kwamen gelijk naar boven.

Ik zou die middag naar een  vriendinnetje gaan en bij haar heb ik dan ook m’n hart gelucht. Ze schrok zich rot en zei: ‘’Weet je dit zeker?’’ Nou hup, op naar de Etos om toch nog maar een andere test te kopen. En twee testen later was het dus écht duidelijk. Een andere vriendinnetje is ook gelijk gekomen. Ondanks dat ze ontzettend brak was kwam ze er gelijk aan, dat zijn nou vriendinnen! Maar goed, er moest natuurlijk wel wat gebeuren. Ik durfde het mijn moeder niet zelf te vertellen, dus na overleg heeft één van mijn vriendinnen haar gebeld. Ze schrok, maar was zeker niet boos. Ik heb gehuild, we hebben gepraat en uiteindelijk heb ik een leuke middag gehad.

s’ Avonds ben ik met mijn moeder en een vriendin van haar gaan zitten en hebben we uren gepraat. Wat moest ik doen? Een kind op de wereld zetten terwijl ik daar nog helemaal niet klaar voor ben? Abortus doen wat ook echt een ontzettende traumatische gebeurtenis is? De conclusie was dat het hoe dan ook niet makkelijk ging worden. Mijn vriend heb ik een dag later een appje gestuurd. Ook hij schrok maar was in eerste instantie niet boos. Wel was hij gelijk duidelijk: ‘’Ik wil geen kind’’. Aan de ene kant voel je een soort van connectie vanaf het moment dat je ontdekt dat je zwanger bent, maar aan de andere kant wil je dat het weggaat.Toen kwam de volgende vraag: hoe lang ben ik zwanger? Ik heb een verloskundige gemaild en haar mijn verhaal verteld. Samen gingen we een echo doen. Ik was heel zenuwachtig en vooraf zei ze: ‘’Hou er rekening mee dat zodra je dat kleine wormpje ziet, je smoorverliefd kan worden’’. En daar was die dan, een piepklein bolletje wat daar lekker zat te vertoeven. Ik was ongeveer 6/7 weken zwanger. Toen ik het zag werd ik inderdaad verliefd. Ik kon niet anders dan glimlachen en vol bewondering naar dat kleine bolletje kijken. Wat de verloskundige allemaal tegen me zei ging volledig langs me heen.

Ik kende een meisje van vroeger die hetzelfde als ik heeft meegemaakt. Ik heb haar in vertrouwen genomen en we spraken af om te praten. Ze heeft me verteld hoe zij alles beleefd heeft en hoe zij uiteindelijk tot het besluit is gekomen om haar kindje te houden. Toen ik dat allemaal hoorde wist ik dat ik niet alleen was. Ze stelde me ook gerust dat ik er niet alleen voor sta en dat je enorm veel hulp krijgt (ook financieel) als je zo jong moeder wordt. Nadat ik bij haar was geweest dacht ik: ‘’oke dit kan ik, ik ben sterk genoeg om dit kindje groot te brengen’’. Ook mijn zus, die er toevallig het weekend was, heb ik het verteld. Evenals mijn beste vriendin. Beide waren geschrokken en konden het eigenlijk niet geloven. Op dat moment begon ik me terug te trekken, ik wist niet wat ik hiermee moest.

Een week later heb ik het ook mijn vader verteld. Gelukkig was ook hij niet boos. Ik ben naar hem toe gegaan en we hebben uren gepraat. Hij vond dat abortus de beste optie was, omdat ik er nog niet klaar voor ben. Maar dat maakte me bang, want abortus voelde ook niet goed. Volgens mijn vader was het nog maar een klompje celletjes, maar dat was het voor mij zeker niet! Ik voelde me onbegrepen en ik schaamde me zelfs een beetje dat ik het liefst dit kindje wilde hebben. Ook vond mijn vader dat mijn vriend zijn ouders  ingelicht moesten worden. Dit wilde hij absoluut niet! Uiteindelijk heeft mijn vader zondagavond zijn ouders gebeld. Mijn vriend was woest. Nadat ik een hele hoop ellende over me heen had gekregen ben ik me helemaal terug gaan trekken, het werd me teveel.

De dagen erna zat ik als een zombie op school en voor de rest alleen maar op mijn kamer, intens verdrietig. De zwangerschapskwaaltjes kwamen op dat moment ook langzaam op gang. Ik voelde me misselijk, m’n borsten voelden enorm en ik had de HELE tijd honger. Gelukkig heb ik maar twee keer echt moeten overgeven. Mijn vriend was inmiddels tot bedaren gekomen en we hebben gepraat. Maar we kwamen nergens want ik wist het gewoon écht niet. Ik voelde me zo verdrietig want ondanks dat het nog zo mini was, ik voelde me verbonden. Mijn vriend voelde zich machteloos. Want ook al wilde ik hem er zo graag in betrekken, hij wist dat ik de overhand had in dit besluit. En die ‘’macht’’ gaf me een enorm gevoel van eenzaamheid.

Om alles op een rijtje te krijgen heb ik een lijstje gemaakt. Wat zijn de voor- en nadelen als ik dit kind hou, en wat zijn de voor- en nadelen als ik abortus doe. Adoptie is voor mij nooit een optie geweest. Ik zou nooit een kind negen maanden bij me kunnen dragen om het vervolgens weg te geven aan anderen. Dat betekend niet dat ik adoptie geen ontzettend mooi iets vind, het is het grootste cadeau wat je een mens die geen kinderen kan krijgen kan geven. Maar voor mij voelde dat niet goed, vooral omdat je tegenwoordig zoveel negativiteit hoort over pleeggezinnen/adoptie gezinnen.

Toen ik klaar was met het lijstje kwam ik tot de conclusie dat ik diep in mijn hart deze baby op de wereld wilde zetten. Mijn kinderwens is altijd al aanwezig geweest en door deze gebeurtenis werd deze alleen maar groter. Ook was de angst aanwezig van: straks ben ik later onvruchtbaar en is dit het enige kind wat ik kan krijgen. Ik heb deze uitkomst aan iedereen verteld, ondanks dat er nog steeds twijfel was. Daar werd ook niet door iedereen even goed op gereageerd. Vooral mijn vriend was erg in de war, iets wat ik begreep. Maar ik moest iets doen waar ik me het beste bij voelde.

Het enige wat ik nog wilde doen voor ik mijn definitieve besluit nam was praten met mijn vriend en zijn ouders. We zijn gaan zitten en hebben ontzettend goed kunnen praten. Zijn moeder is zo’n lieve vrouw die me ook echt begrijpt. We hebben het lijstje besproken die ik gemaakt had, die had ik verder aan niemand laten zien. Er stond namelijk iets op wat niemand wist. Allereerst wilde ik het daar ook niet over hebben, ik begon te huilen. Ik werd gerustgesteld en kon het ze wel vertellen. Door alles wat ik in mijn verleden heb meegemaakt heb ik verlatingsangst. Hier heb ik wel enige hulp voor gehad, maar ben er nooit overheen gekomen. Ik ben dus altijd bang dat de mensen om wie ik geef me in de steek laten. Mijn gedachte was dus ook: ‘’Met dit kind ben ik niet meer alleen’’. Als ik dit kind op de wereld zou zetten had ik iemand die me nodig had, ik zou immers zijn/haar moeder zijn.

Ik zag dat dit zowel mijn vriend als zijn moeder enorm raakte. We hebben er over gepraat en mijn vriend z’n moeder zei: ‘’Vindt je het een doorslaggevende reden dat je dit kindje laat komen zodat je je niet meer zo alleen voelt en niet meer bang bent?’’ En toen realiseerde ik me ook dat het eigenlijk een egoïstische reden is om daarom een kind op de wereld te zetten, ondanks dat ik er niet voor kan zorgen zoals ik zou willen. Dus toen heb ik eraan toegegeven: dit kindje krijgen is geen goed plan. En dat brak m’n hart.

In m’n hart wilde ik dit kind zo graag. Niet alleen zodat ik niet meer alleen zou zijn, maar ook omdat ik zo’n grote kinderwens heb. Ik hield gelijk van het kindje en voelde me zo verbonden. Maar nu was gewoon niet de tijd voor mij om moeder te worden. Ik kon niet stoppen met school, dan zou ik met een enorme studieschuld komen te zitten. Ik zou niet weten waar ik m’n geld vandaan zou moeten halen om rond te kunnen komen, zwanger zou ik nergens aangenomen worden. Mijn kind zou elke dag bij iemand anders onder de pannen moeten, want ik moest toch echt naar school. Dat is geen goede basis voor een baby. Als ik een kind krijg wil ik er voor zorgen, dan wil ik het alles kunnen geven wat het verdiend.

De volgende stap was naar de dokter, hij stuurde me door naar een abortuskliniek. Omdat ik inmiddels al een maand verder was moest ik eerst op gesprek komen in de kliniek. Ze maakten wederom een echo en daar werd vastgesteld dat ik inmiddels 11 weken zwanger was. En daar schrok ik van. De tijd was gevlogen en het was nu ineens geen mini bolletje meer in mijn buik. Ik zag een klein baby’tje daarbinnen die zat te spartelen. Dat gaf me weer grote twijfel en ik was erg overstuur.

Nadat ik met mijn vader had gebeld en hij me geruststelde heb ik een afspraak gemaakt voor de werkelijk abortus. Ik kon een week later terecht en die week kon voor mij niet lang genoeg duren. Mijn vriend zou met me mee gaan, dus dat was voor mij een grote steun. En daar was dan die dag des onheils. Om 9.30 kwamen we daar aan, gelukkig konden we de auto mee. We werden in de wachtkamer gezet en daar zaten we dan, zonder iets te zeggen. Er waren ook geen woorden nodig. De zenuwen en het verdriet was in onze ogen te zien. Ik werd opgehaald en er werd weer een echo gemaakt, ik was precies 12 weken zwanger. Wat normaal een enorme mijlpaal is in de zwangerschap, was voor mij een vreselijk gebeuren. Ik heb er nog even naar gekeken en in mijn gedachte zei ik: ‘’Dag kleintje van me, het spijt me zo.’’

Ik heb me omgekleed en kreeg een kamertje toegewezen. Mijn vriend werd naar me toegebracht en daar begon het wachten. Er waren nog een aantal dames voor mij, het ging zo ongeveer aan de lopende band. Daar schrok ik wel van, het leeft dus veel meer dan dat we denken. Mijn bloed werd afgenomen en ik kreeg iets te drinken. Ik irriteerde me aan mijn vriend want hij zat alleen maar stomme grapjes te maken. Natuurlijk om mijn gedachten ergens anders op te focussen en ook gewoon omdat hij het zelf zowat in z’n broek deed van de spanning.

En toen was het mijn beurt. De wandeling naar de kamer waar het allemaal moest gebeuren was voor mij een eindeloze weg. Ik werd in zo’n gynaecologische stoel gezet en klaargemaakt. Er moest een speculum ingebracht worden, ze keken mee met een echo apparaat en mijn vriend werd op zijn plek gezet. Er waren drie artsen aanwezig. Eén die de abortus uitvoerde, één die met de echo mee keek en één die dat alles nog weer checkte. Ik kreeg een aantal prikjes in mijn baarmoedermond, een heel akelig gevoel. De baarmoeder zelf kan niet verdoofd worden, dus het zou hoe dan ook pijn gaan doen. Bij abortus kun je ook een ‘’roesje’’ krijgen, dan krijg je van het hele gebeuren dus niets mee. Dit wilde ik niet, ik wilde zien wat ze deden.

En toen was het tijd voor de daad. Het curretage apparaat werd ingebracht en daar begon het. Een enorme pijn voelde ik opkomen. Menstruatiepijn maar dan nog 100 keer heftiger. Ik raakte een beetje in paniek, maar liet niets merken. Ik wilde niet dat ze zagen wat het met me deed. Ik was gelijk in mezelf gekeerd, bezig om de pijn te verdragen. Ik had mijn vriend z’n hand vast, maar ik voelde niets anders dan die enorme steken. Het werd een grote waas voor me, het enige wat ik hoorde was mijn eigen ademhaling en de tikkende klok. Ook het curretage apparaat maakte een vreselijk geluid, als een stofzuiger. Dit was heftiger dan ik ooit had gedacht, ondanks dat ze het ontzettend professioneel uitvoeren.

Het heeft ongeveer een kwartiertje geduurd. Toen was het al klaar. Er werd gelijk een spiraaltje bij me ingebracht, als anticonceptie. Ik had zelf aangegeven dat ik dit graag wilde. Ik kreeg een enorme lap maandverband om en een soort onderbroek van gaas, echt zo niet sexy. Ik werd op bed gelegd met een kruikje voor mijn buik en werd teruggereden naar mijn kamertje. Ik voelde me vies. Vies van mezelf, vies van wat ze bij me hadden gedaan. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis, dus ondanks dat ik me enorm beroerd voelde ben ik opgestaan en heb me omgekleed. Om infecties te voorkomen kreeg ik antibiotica, hierna heb ik de verpleegkundige bedankt voor de goede zorg en ben weggelopen. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg en nooit meer terugkomen. Toen ik buiten stond kwam de schok, ik voelde me letterlijk leeg van binnen. Op 10 juni 2015 heb ik mijn kindje verloren.

De rit terug naar huis ging ook niet zoals ik had gedacht. We moesten stoppen omdat ik ontzettend moest overgeven. Ik denk van alle spanning en emotie van de afgelopen weken. We reden naar het winkelcentrum om wat lekkere broodjes te halen, dat hadden we wel verdiend na zoiets heftigs. Ook dat ging niet goed, ik ging midden in het winkelcentrum over m’n nek.

Thuis aangekomen wilde ik alle kleding gelijk uit en onder de douche. Toch was het verstandig om eerst even wat te eten, dus dat heb ik gedaan. Ook de douche was geen succes, ik viel twee keer bijna flauw. Dus ik was erg blij toen ik eindelijk in bed lag, ik ben als een blok in slaap gevallen. De rest van de dag hebben we niks gedaan, ik kon niet eens rechtop lopen van de pijn. Niet écht pijn, maar het voelde alsof ik bont en blauw was geslagen.

En dan denk je dat het daarmee afgelopen was.. nou het begon pas net. Ondanks dat ik me groot hield voor iedereen voelde ik een enorme leegte en zelfs een gevoel van spijt. Vooral omdat het een ontzettende definitieve ingreep is, ik kan het nooit meer terugdraaien. Ik wist in mijn hoofd dat dit het beste was, maar mijn hart was het hier totaal niet mee eens.

De twee weken erna heb ik bijna alleen maar gehuild, en bijna alleen maar als ik in m’n eentje was. Ik sliep niet meer, ik at niet meer en ik zag eruit als een zombie. Mijn verdriet was zo intens, zo heb ik me nog nooit gevoeld. En hoe ik normaal altijd weet wat te doen, wist ik me nu geen raad meer. Ik had alle mensen om me heen met wie ik kon praten, maar niemand wist hoe ik me écht voelde. Ik voelde me moeder van een dood kindje, en dat voelde vreselijk. Ik twijfelde of dit wel echt was wat ik wilde, of dit echt wel het beste was. Ik miste dat geborrel in m’n buik, ik miste die zekerheid dat ik altijd iemand had.Als klap op de vuurpijl belde mijn vriend om me te vertellen dat hij niet met me verder wilde. Ik was zo kwaad, hoe kon hij me dit in godsnaam aan doen. Ik besloot al mijn frustraties op papier te zetten, ik wilde dat hij wist hoe ik me voelde en stiekem hoopte ik dat dat hem tegen zou houden. Maar dat deed het niet. En toen was ik er zo klaar mee, ik had zoveel verdriet en hij liet me zomaar vallen.

We zouden afspreken om te praten en alles op een goede manier af te sluiten. Dit was voor mij ook een mogelijkheid om alles wat ik op m’n hart had op tafel te gooien. Maar toch had ik eerst tijd nodig om te dealen met mijn verdriet omtrent de abortus. Ik realiseerde me dat ik het niet allemaal alleen kon, dus ik besloot online hulp te zoeken. Ik kwam terecht bij Fiom. Een organisatie die vrouwen helpt met besluitvorming bij ongeplande zwangerschap, maar ook vrouwen helpt met het verwerken van abortus. Ik heb me ingeschreven en al snel startte het traject. De hulpverlening bestond uit schrijfopdrachten, ik had eindelijk iets waar ik écht alles kon vertellen. Dit hielp me dan ook echt enorm, ik begon op te krabbelen.

Ik behaalde mijn propedeuse van mijn studie Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, regelde een stage voor het komende schooljaar en het lukte me om een studentenwoning in Groningen te bemachtigen. Een studio waarbij ik alle voorzieningen voor mezelf heb, ideaal dus. Ik begon het gevoel te krijgen dat ik weer de controle kreeg over de situatie.

Twee weken nadat mijn vriend de bom op me gooide spraken we daadwerkelijk af. Ik had me voorbereid op het afscheid. Ondanks dat mijn vriend standvastig was, had ik het gevoel dat er iets niet klopte. Ik kreeg gelijk. Hij gaf toe dat hij bindingsangst heeft en dat de hele zwangerschap en alles eromheen hem een enorm benauwd gevoel gaf. Iets waar mijn vader me overigens allang voor gewaarschuwd had, maar ik ben koppig. Ik realiseerde me dat het voor hem ook ontzettend heftig is geweest. We hebben heel goed gepraat en kwamen tot het besluit dat we rustig aan zouden doen en even onze eigen weg. Hij zou toch bijna een maand met zijn ouders en broer op vakantie naar Amerika, dus afstand was er sowieso.

Maar gek genoeg kwamen we juist door die afstand weer ontzettend dicht bij elkaar. We misten elkaar ontzettend en we wisten dat we gewoon echt bij elkaar willen zijn. Een paar mensen uit mijn dichtstbijzijnde omgeving vonden dit niet leuk. Ze waren geschokt dat mijn vriend me zo kon laten vallen en het vertrouwen in hem was een beetje weg. Maar dat maakt me niet uit, ik doe alleen nog wat MIJ gelukkig maakt. Nu zijn we weer heel gelukkig met elkaar en zien we wat onze toekomst samen ons brengt. Ook mijn omgeving heeft zich er gelukkig overheen kunnen zetten.

Ik weet nu al dat mijn vader en nog wel meer mensen hier niet blij mee gaan zijn. Door alles wat er gebeurd is hebben ze het vertrouwen in mijn vriend wel verloren, en dat snap ik. Maar ik doe alleen nog wat MIJ gelukkig maakt, en mijn vriend moet zich zeker ook nog naar mij toe bewijzen. Ik hoop dat de rest dan langzamerhand ook weer het vertrouwen in hem terugkrijgt.

Op dit moment voel ik me gelukkig, in korte tijd heb ik ontzettend veel bereikt. Ik heb in het donkerste gat gezeten, maar ben er sterker dan ooit uit gekomen. Ik ben nu bijna klaar met de online hulpverlening van Fiom, en dat heeft me echt ontzettend geholpen. Nog steeds voel ik af en toe een enorm gemis, een soort leegte in m’n leven. En daar heb ik vrede mee, die zal er vanaf nu altijd zijn. Ik ben er nu wel van overtuigd dat ik het beste heb gedaan op dat moment.

Ik ben trots op mezelf. Ondanks mijn enorme angst voor de ingreep en mijn wens om dit kindje op de wereld te zetten, heb ik zo ontzettend sterk kunnen zijn en gedaan wat het beste was. En ook dát is verantwoordelijkheid die je als ‘’moeder’’ hebt voor je kind. Ik focus me nu vooral op de toekomst en ik ben ervan overtuigd dat de toekomst iets moois voor mij in petto heeft. Ik ga nu weer naar school, waar ik het goed doe. Ik heb nu m’n eigen huisje en mijn relatie gaat weer de goede kant op. Ik ga ervoor zorgen dat ik over een paar jaar stabiel in m’n schoenen sta, dat ik mijn diploma’s haal, een huis krijg en een goede baan. Zodat ik mijn toekomstige kind(jes) alles kan geven wat het verdiend.

Laat de toekomst maar komen, ik ben er klaar voor!